ΛΙΒΙΣΙ (KAYAKÖY) - Το χωριό φάντασμα
Αναδημοσίευση από την αναθεωρημένη ανάρτηση μου στο FB, στις 28 Σεπτεμβρίου 2016
Έχω έναν αγαπημένο φίλο, που δεν ξεχωρίζει μεταξύ αρχαίων και νέων ερειπίων. Όταν επισκέπτομαι αρχαιολογικούς χώρους, μου λέει, Γιάννη μου, "χαμένος χρόνος", "όλα πέτρες είναι", "παλιές και καινούριες".
Φίλε μου, του λέω, σέβομαι τη γνώμη σου, αλλά εγώ κοιτώ πίσω απ’ αυτές τις πέτρες, δεν βλέπω τα σπίτια γκρεμισμένα, αλλά τα φαντάζομαι να στέκονται άθικτα και τους ανθρώπους να τα κατοικούν, παιδάκια να τρέχουν γύρω και να παίζουν στις αυλές, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται στους δρόμους, περαστικούς να συζητούν μεταξύ τους, διάφορους πωλητές με τις πραμάτειες τους, φιλοσόφους να αγορεύουν και γενικά την πολυχρωμία της καθημερινότητας. Οραματίζομαι όμως και τα δεινά, που κατά περιόδους αντιμετώπισαν όλοι αυτοί που έζησαν εκεί!
Τώρα, θα μου πείτε ίσως, γιατί αυτή η εισαγωγή; Επειδή, οι φωτογραφίες που ανέβασα τώρα και που μερικές απ’ αυτές ανάρτησα ήδη και στο παρελθόν, απεικονίζουν ως επί το πλείστον, "ΠΕΤΡΕΣ".
Φίλε μου, του λέω, σέβομαι τη γνώμη σου, αλλά εγώ κοιτώ πίσω απ’ αυτές τις πέτρες, δεν βλέπω τα σπίτια γκρεμισμένα, αλλά τα φαντάζομαι να στέκονται άθικτα και τους ανθρώπους να τα κατοικούν, παιδάκια να τρέχουν γύρω και να παίζουν στις αυλές, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται στους δρόμους, περαστικούς να συζητούν μεταξύ τους, διάφορους πωλητές με τις πραμάτειες τους, φιλοσόφους να αγορεύουν και γενικά την πολυχρωμία της καθημερινότητας. Οραματίζομαι όμως και τα δεινά, που κατά περιόδους αντιμετώπισαν όλοι αυτοί που έζησαν εκεί!
Τώρα, θα μου πείτε ίσως, γιατί αυτή η εισαγωγή; Επειδή, οι φωτογραφίες που ανέβασα τώρα και που μερικές απ’ αυτές ανάρτησα ήδη και στο παρελθόν, απεικονίζουν ως επί το πλείστον, "ΠΕΤΡΕΣ".
