ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΑ  ΔΟΧΕΙΑ
του  Γιάννη Αρβανιτακη
Φίλες και φίλοι γεια σας,

ό,τι θα διαβάσετε παρακάτω έχει σχέση με την πραγματικότητα! 

Πληροφοριακά, για όσους δεν το γνωρίζουν, εδώ και κάτι μήνες, έχω επανενταχθεί στο σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας, δίπλα σ’ έναν συνάδελφο κινεζικής καταγωγής. Έτσι, η ανθρώπινη ιστοριούλα που επέλεξα να σας αφηγηθώ σήμερα, είναι άλλη μία  από το ημερολόγιο της καθημερινής πραγματικότητας και αφορά  άλλη μία περίπτωση προσφύγων. Αφού σας την περιγράψω, θα επιχειρήσω να ξετυλίξω κάπως το κουβάρι των σκέψεων μου για να σας δώσω μία πιο ολοκληρωμένη γενική εικόνα. 

Το πρόβλημα δεν αφορά φυσικά μόνο την Γερμανία, αλλά όλες τις χώρες/κοινωνίες που δέχονται πρόσφυγες/μετανάστες και ούτε μπορεί να συζητηθεί μέσα σε λίγες γραμμές. 

Πριν μερικές εβδομάδες λοιπόν, ένα απογευματάκι, ενώ έψαχνα στην οθόνη του ΗΥ για να δω πόσοι ακόμη ασθενείς περιμένουν

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος πέμπτο        -        ''ΤΑ  ΚΑΛΑΝΤΑ''

Φίλες και φίλοι,
σύντομα συμπληρώνεται άλλη μια στροφή της γης γύρω από τον ήλιο! Τις ''επιτυχίες'' ή μάλλον λάθος έκανα πάλι…τις ''υποκρισίες'' εννοούσα, της πολιτικής και γενικά της δικής μας και παγκόσμιας κοινωνίας τις βιώνουμε καθημερινά. Το τι πέρασε και τι κατάφερε ή δεν κατάφερε καθένας μας για τον εαυτό του ή την οικογένειά του, το γνωρίζει η ίδια/ο ίδιος καλύτερα απ’ όλους! Ό,τι μας μένει είναι οι όμορφες αναμνήσεις! Ευτυχώς δηλαδή που γι αυτό

Η ομάδα μας των καλάντων 1962-63 - Διακρίνονται εξ αριστερών: 
Γιάννης Κοκκινάκης, Γιάννης Ντοκμετζίογλου, Θεόδωρος Γαβριήλ, Βασίλης Βράνης,
ο έφορος της Σχολής, Λάκης Τρυγωνίδης, Δημήτρης Βλάχογλου,
Μάρκος Καρνέζος, Γιάννης Αρβανιτάκης 
(Οικία του έφορου της Σχολής Ευάγγελου Γεωργιάδη)

φροντίζουν οι αυτό-αμυντικοί μηχανισμοί του εγκεφάλου μας  μεταφέροντας τις δυσάρεστες αναμνήσεις, όποτε είναι βέβαια εφικτό, στο πεδίο της λήθης.

Έτσι λοιπόν παιδιά αποφάσισα να προσθέσω άλλες δύο γραμμούλες αναμνήσεων από το τότε! Όσο πλησιάζουν οι γιορτές παρελαύνουν πάλι μπροστά μου οι όμορφες εκείνες εικόνες από άλλες εποχές. Τα χρόνια που ζήσαμε στην Πόλη ήταν γεμάτα από ανάμικτες εμπειρίες και συγκινήσεις.

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος τέταρτο

Πως τρύπωσε το ακορντεόν και η κιθάρα στην ζωή μας

Φίλες και φίλοι,
Οι γονείς μας, με τα λίγα που είχαν, γλεντούσαν την ζωούλα τους και ήταν οι αγαπημένοι κάθε συντροφιάς. Όπως θυμάμαι, είχαν δημιουργήσει δύο βασικές παρέες που συναντιόταν συστηματικά τους χειμερινούς μήνες. Η μία ομάδα απαρτίζονταν από νεότερους και μία από μεγαλύτερους σε ηλικία φίλους. Οι συνεστιάσεις τους γινόταν εναλλάξ συνήθως τα Σαββατοκύριακα αλλά ενίοτε και τις Τετάρτες. Το κάθε ζευγάρι έφερνε κάτι από το σπίτι για να μην πέφτει όλο το βάρος της προετοιμασίας στην εκάστοτε οικοδέσποινα. Κατόπιν κοινής συμφωνίας, είχαν καταργήσει τα μεταξύ τους δωράκια. Τα καλοκαιράκια περνούσαν πολύ πιο

Ο Παυλάκος με τους γονείς μας στα πρώτα του βήματα με το ακορντεόν.
Δυστυχώς δεν διαθέτω δικές μου νεανικές φωτογραφίες με κιθάρα.
Το φωτιστικό με τα σταφύλια ήταν το αγαπημένο της μητέρας.

ήρεμα, με μικροπαρέες, εκδρομούλες στα γειτονικά νησιά ή επισκέψεις σε φίλους που παραθέριζαν εκεί, θαλασσινά μπάνια, πικνίκ κτλ. 

Τα απογευματάκια τους ξεκινούσαν γύρω στις 5:00 με μερικές παρτίδες Κουμ Καν για τις κυρίες και ξερή για τους κυρίους. Μετά από καμιά ωρίτσα, τα παλληκάρια το γύριζαν στο κλασσικό ποκεράκι. Ο χώρος ντουμάνιαζε από τα τσιγάρα κι εμείς τα
μικρά…ξεροβήχαμε πρίμο σεκόντο με τους μεγάλους! Κατά τις 8-9
σειρά είχε το δείπνο και μετά το φαγοπότι, με τα καρντάσια χορτάτα, ακολουθούσε τραγούδι και χορός. 

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος τρίτο

Παιδικά, πρωτοεφηβικά κι εφηβικά χτυποκάρδια

Γειά σας φίλες και φίλοι, εδώ είμαι πάλι!

Ήμουν στην 5η τάξη του δημοτικού όταν κάποια στιγμή άρχισα να νιώθω μια παράξενη και ανεξήγητη έλξη για την συμμαθήτρια μου Λένα Π. Τα πρώτα γαργαλίσματα στην κοιλίτσα…τ’ αρσενικό στοιχείο ξύπναγε μέσα μου! Το Λενάκι είχε ένα όμορφο προσωπάκι κι ένα πολύ γλυκό χαμόγελο,

καθόταν δύο θρανία πιο πέρα από μένα και ξεχώριζε με την τεράστια λευκή κορδέλα που της φόραγαν στα μαλλιά. Εκείνα τα χρόνια, όλα τα παιδάκια φορούσαμε μαύρες στολές με λευκά γιακαδάκια (εμείς τις αποκαλούσαμε, λανθασμένα βέβαια, μπροστέλες, στην ουσία όμως ήταν σαν φόρεμα/φουστάνι που έφθανε μόλις κάτω από τα γόνατα)...έτσι δεν βλέπαμε παρά πρόσωπα και γάμπες...φυσικά, περιττό να σας αναφέρω ότι τότε μας έλειπε κι η πονηράδα! Τέλος πάντων, όπου κι αν πήγαινε η Λένα, το βλέμμα μου ακολουθούσε. Κοιμόμουνα και ξυπνούσα με την εικόνα της στο μυαλό κι ανυπομονούσα να την ξαναδώ στο σχολείο την άλλη μέρα. Τα περισσότερα αγόρια στην τάξη μας προτιμούσαν την Αφροδίτη ή την Φιλομήλα, γλυκά κοριτσάκια κι αυτά, όχι όμως οι τύποι μου. Αν και γενικά κάπως δειλός, κάποτε δεν άντεξα πλέον και λέω στην κολλητή της αν θα μπορούσε να μας τα ''φτιάξει''. Ούτε που ήξερα βέβαια τότε, την έννοια του ''να τα φτιάξουμε''! Όσο για τα περίεργα συναισθήματα, που μας

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος δεύτερο

Πριν μερικές μέρες ο Παυλάκος ανάρτησε μια πολύ όμορφη φωτογραφία από το Μέγα Ρεύμα (Arnavutköy), το οποίο για μια εποχή υπήρξε το μεγαλύτερο ελληνικό χωριό της Πόλης και ο τόπος γεννήσεως του πατέρα μας. Επ' ευκαιρία λοιπόν, αποφάσισα  να προσθέσω μερικά αναμνηστικά στιγμιότυπα της εποχής εκείνης, που επεξεργάζομαι από καιρό! 

Το Μέγα Ρεύμα και οι Κυριακές 
Όπως είχα αναφέρει στο πρώτο μέρος, μετά τον θάνατο των γονέων της μητέρας μας, υποχρεωθήκαμε να χωρίσουμε κι από τ’ αδέλφια της. Το νέο μας διαμέρισμα, ήταν μικρό για τεσσερις ψυχές, αλλά ο μισθός του πατέρα μας δεν αρκούσε για μεγαλύτερο, τα βγάζαμε όμως πέρα και δεν θυμάμαι ν' άκουσα ποτέ τους γονείς μας να τσακώνονται για τα οικονομικά. Έτσι, όσο ήμασταν ακόμη μικροί, κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς μας. Στενός ο χώρος, αλλά εντάξει! 

Μέγα Ρεύμα πριν την κατασκευή της παραλιακής λεωφόρου (η φωτό δεν είναι δική μου)

Αργότερα, μεγαλώνοντας, τους ''φουκαράδες'' σκεπτόμουν, μάλλον θα έκαναν έρωτα με σιγαστήρα. Ούτε ένα ''κιχ'' δεν έχω διατηρήσει στην μνήμη μου. Φανταζόμουν την μητέρα μου να στρέφεται κάθε
τόσο προς το μέρος μας, να κλείνει το στόμα του μπαμπά με την παλάμη και να του ψιθυρίζει στ’ αυτή, ''πιο σιγά Γιώργο, θα ξυπνήσεις τα παιδιά''. Για το τρίξιμο του κρεβατιού…δεν λέω τίποτα! Υπ' αυτές τις συνθήκες, δεν φαντάζομαι να το γλεντούσε τόσο πολύ η μαμά! Χαπάκια αντισυλληπτικά …''γιοκ''! ''One way'' οργασμός κι απόλαυση, φίλες και φίλοι, κι αυτός με Coitus interruptus (διακεκομμένη συνουσία), για να βάλω και την λατινική

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ
του Γιάννη Αρβανιτάκη

Φίλες και φίλοι γειά σας,

θυμάμαι ήταν μια κατσουφιασμένη μέρα του Νοέμβρη το 1986, λίγο πριν κλείσει χρόνος από τότε που είχα ανοίξει ιατρείο, όταν εισέρχεται στο γραφείο μου μια πολύ εμφανίσιμη, αυτάρεσκη, καλοκρατούμενη κυρία προχωρημένης ηλικίας, την οποία σύμφωνα με την σημερινή ορολογία, θα κατέτασσα στην κατηγορία των ‘νέων γέρων’.

Ήταν υψηλή, με σίγουρο βηματισμό, προσεκτικά μακιγιαρισμένη, με ωραίο κτένισμα, ένα εκφραστικό χαμόγελο, όμορφα γαλανά μάτια και μόνο ολίγες ρυτίδες (το

Ηλιοβασίλεμα - Μαχέ, Σευχέλλες (Λήψη: Μάιος 2017)

botox δεν είχε ακόμη εισχωρήσει στις ζωές μας). Θα ήταν πολύ όμορφη γυναίκα στα νιάτα της, σκέφθηκα, θαυμάζοντας την.

Ανταλλάσσοντας χειραψία, μου συστήνεται ως κυρία Ε.Κ. κι από τις πρώτες κιόλας φράσεις της, ξεχωρίζω την εξαιρετική χρήση της γερμανικής γλώσσας, η οποία πρόδιδε ένα ανώτερο επίπεδο μόρφωσης και καλλιέργειας.

Συζητώντας μου αποκαλύπτει πως συμπλήρωσε τα 80 έτη, πως κάποτε ήτανε δασκάλα, πως έχει χάσει τον σύζυγό της από καιρό, πως δεν έχει πλέον κανέναν συγγενή και πως ζει τελείως μόνη με την σύνταξή της.

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων

Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)
του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος πρώτο

Εδώ και αρκετό καιρό, ποιος άλλος, ο φίλος μου ο Λάκης με παροτρύνει να γράψω κάτι για τα παιδικά/νεανικά μου χρόνια στην Πόλη. Κάπου, κάπου του διηγιόμουν ιστοριούλες από την ζωή μας εκεί και του άρεσε να τις ακούει. "Έλα, ρε φίλε", του έλεγα, "Ποιος νομίζεις ενδιαφέρεται να μάθει τι έκανε ο Γιάννης;" – "Κι όμως θα

Άποψη της σημερινής Πόλης από τον λόφο Τσάμλιτζα, Büyük Çamlıca στο Σκούταρι, στην ασιατική πλευρά της Πόλης και με ύψος 268 μέτρα, έχοντας φοβερή θέα τον Βόσπορο (2012).

εκπλαγείς", μου απαντούσε. Τελικά, μετά από δευτερεύουσες σκέψεις, ενέδωσα. Όχι από ματαιοδοξία, αλλά επειδή:

Πρώτον, όσο προσωπικές κι’ αν είναι κατά βάθος οι αναμνήσεις μας, στην ουσία είναι τα κομματάκια του πάζλ που γράφουν τις ιστορίες των λαών. Από την στιγμή που γεννιόμαστε αρχίζουν και οι περιπέτειές μας. Εμείς, όλοι μαζί, με τη μικρή ή μεγάλη συμβολή μας γράφουμε τις ιστορίες. Όλες αυτές οι ιστοριούλες δημιουργούν μια μεγάλη. Ένα σύνολο από ''Πολίτικες Κουζίνες'' δηλαδή! Για κάποιους από μας είναι όμορφες, ρομαντικές, τρυφερές, νοσταλγικές και για άλλους πάλι, δραματικές, τραγικές ή

ΕΜΕΙΣ κι’ ΕΚΕΙΝΟΙ 

Εμείς που φύγαμε κι’ αυτοί που έμειναν...
Ένας μικρός απολογισμός 

του Γιάννη Αρβανιτάκη

Φίλες και φίλοι, νιώθω συχνά ένα ψυχοπλάκωμα κι’ ενοχές επειδή δραπέτευσα από τη Χώρα μας! Στο πρόγραμμά μου υπήρχε κι η επιστροφή, όταν όμως θέλησα να γυρίσω, ήταν τόσο αντίξοες οι συγκυρίες που δεν μου το επέτρεψαν.

Επικαλούμαι συχνά την ταινία ''Sliding Doors'' (1998), του Peter Howitt με την Gwyneth Paltrow. Αν δεν την έχετε δει, η ιστορία ξεκινά με την απόλυση της ηρωίδας από τη δουλειά της και ακολούθως να σπεύδει στενοχωρημένη να πάρει το μετρό για να γυρίσει σπίτι.

Η ταινία εξελίσσεται βασιζόμενη πάνω σε δύο παράλληλα σενάρια. Κατά το πρώτο σενάριο, η κοπέλα προλαβαίνει το τρένο, πηγαίνει σπίτι και βρίσκει τον φίλο της στο κρεβάτι με μια άλλη γυναίκα. Στη συνέχεια θα τον εγκαταλείψει

και θα γνωρίσει έναν άλλον άντρα που θα της αλλάξει τελείως τη ζωή της. Κατά το δεύτερο, οι ''συρόμενες πόρτες'' κλείνουν και δεν το προλαβαίνει, οπότε όταν φθάνει σπίτι η γυναίκα έχει φύγει. Η ζωή της συνεχίζεται μέσα στις αμφιβολίες και την κατάθλιψη.
Από τότε που είδα την ταινία, βλέπω τη ζωή μας γεμάτη με συρόμενες πόρτες. Μπαίνεις μέσα, κλείνει πίσω σου, παίρνεις μια αναγκαστική πορεία και δεν μπορείς να κάνεις πίσω. Τα φρένα επειγούσης ανάγκης δεν λειτουργούν. Έστω κι’ αν κατέβεις στην άλλη στάση, θα βρεθείς σε άλλο περιβάλλον...κι όπου σε βγάλει. Το αποτέλεσμα: Συμβιβασμός.

20 Ιουλίου 1974..Δεν ξεχνώ!!

Εχθές, 20 Ιουλίου, ήταν ημέρα θλιβερής μνήμης για την Κύπρο και για τον απανταχού Ελληνισμό. Για να μη γίνομαι κουραστικός, δεν θα επαναλάβω τις κατά καιρούς εγκληματικές ενέργειες των εκάστοτε πολιτικών μας και τις αλλεπάλληλες προδοσίες των δήθεν συμμάχων μας. Παραθέτω μόνο την περιγραφή της εννιάχρονης τότε φίλης Κατερίνας Σταματόγλου, όπως έζησε τις μέρες εκείνες της επιστράτευσης, στο χωριό της , Λύρα Έβρου.
Θα ήθελα όμως να τονίσω, πως εκτός του υπό κατοχήν 37% της Κύπρου από την Τουρκία, ένα 4% (αν δεν απατώμαι με το ποσοστό) του Ελληνοκυπριακού εδάφους ανήκει στη καλούμενη ‘εγγυήτρια δύναμη’, Μεγάλη Βρετανία και συγκεκριμένα: οι Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλειας (Αγγλ: Sovereign Base Areas ή SBA) οι οποίες διατελούν υπό Βρετανική διαχείριση ως Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος.

Περιγράφει η Κατερίνα Σταματόγλου

Την επιστράτευση όπως την έζησα εγώ στα 9 μου χρόνια στη Λύρα Έβρου.
Οι γονείς μου, ευσεβείς άνθρωποι, θέλησαν να τιμήσουν τον Προφήτη Ηλία ανήμερα της γιορτής του κι έτσι εκείνη τη μέρα το πρωινό μας ξύπνημα δεν ήταν για το χωράφι αλλά για την εκκλησία. Από βραδύς η μάνα μου, μας μάζεψε νωρίς από τα παιχνίδια με τον αδερφό μου για να μας λούσει, να μας "μπανιάσει" όπως έλεγε και να φρεσκάρει με το ηλεκτρικό σίδερο rowenta τα κυριακάτικα ρούχα μας.
Άξια γυναίκα και νοικοκυρά η κυρά-Βαγγελιώ, όλα τα προλάβαινε. Το πρωί να βοηθήσει τον πατέρα μου με τα ζώα, μετά όλη μέρα στο χωράφι και το βράδυ στο καφενείο να σερβίρει καφέδες, γλυκά του Πάσχου και μεζέδες μέχρι ότι ώρα τραβούσε. Κάπου ενδιάμεσα έβρισκε χρόνο για να μας μαγειρέψει, για να συγυρίσει το σπίτι και να βάλει μπουγάδα στην ξύλινη σκάφη κάτω από τη μηλιά. Με άφηνε να τη βοηθάω στο ξέβγαλμα γιατί μου άρεσε να πλατσουρίζω μέσα στην τεράστια γαλάζια λεκάνη που μου θύμιζε τη θάλασσα...
Έτσι λοιπόν η γιορτή του Προφήτη Ηλία ήταν πραγματική γιορτή για όλη την οικογένεια, αφού ήταν ημέρα ανάπαυλας και αποχής από τις αγροτικές δουλειές.
Το βράδυ όμως ήρθε να ανατρέψει τη χαρά εκείνης της μέρας.
Οι Τούρκοι μπήκαν στην Κύπρο. ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ είπαν..
Παντελώς άγνωστη λέξη για μένα στα εννιά μου χρόνια και ούτε που μπορούσα να φανταστώ ότι αυτή η λέξη στη μετέπειτα ζωή μου θα στοίχειωνε κάθε μου φόβο."

Επιστράτευση!!.. έλεγαν οι μεγάλοι και οι γυναίκες έκαναν το σταυρό τους και έφτυναν τον κόρφο τους. Τα βλέμματα ανήσυχα κι όλοι οι άντρες με μιας έφυγαν από τα καφενεία. Θα γίνει πόλεμος; ..Ρώτησα κάποια στιγμή τη μάνα μου. Σσσσστ μη μιλάς, με έκοψε απότομα και δεν τόλμησα να ξαναρωτήσω τίποτα. Ήξερα από το σχολείο ότι οι Τούρκοι είναι εχθροί μας. Η Κύπρος έχει Έλληνες. Άρα; Έχουμε πόλεμο!!! Μα γιατί δεν μου απαντάει κανείς; Κανείς δεν κοιμήθηκε εκείνη τη νύχτα. Η μάνα μου μας πήρε στο κρεββάτι να κοιμηθούμε με τα ρούχα. Για να είμαστε έτοιμοι. Έτοιμοι για τι; Την άκουγα που έκλαιγε βουβά και μουρμούριζε κάτι αυτοσχέδιες προσευχές και το Πάτερ ημών. Την άλλη μέρα στρατιωτικά καμιόνια (τζέιμς) έφτασαν στο χωριό και όλοι οι άντρες του χωριού ανέβηκαν επάνω με ότι ρούχα ήθελε ο καθένας, αλλά όλοι τους κρατούσαν από ένα όπλο στα χέρια. Τρόμος και πανικός παντού. Τα ράφια από τα μπακάλικα της (Γ) Λυκερίας και του παππού Θεοδόση είχαν αδειάσει από ρύζι , μακαρόνια, αλεύρι, αλάτι και κονσέρβες.

Ο πατέρας μου μας αγκάλιασε όλους μαζί σφιχτά και μας

φίλησε έναν έναν. Δεν μας συνήθιζε σε τέτοιες αβρότητες και έτσι κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Άρχισα να κλαίω γιατί ο μπαμπάς μου ήταν ο φύλακας άγγελός μου στους νυχτερινούς μου εφιάλτες και έδιωχνε όλες τις σκιές και τα φαντάσματα. Ήταν ο παραμυθάς μου,! Ήταν αυτός που μου έφερνε δώρο από την αλεπού και το λαγό όταν γύριζε από το χωράφι, (Αχλάδια, μήλα, γκόρτσα, γλυκόριζες, σύκα, λαλέδες, σκιουράκια). Έφευγε και δεν ήξερα πότε θα τον ξαναδώ... Μέσα μου πάλευε ο φόβος και η αγάπη. Ήθελα να χαμογελάω για να δείχνω δυνατή αλλά τα δάκρυα δεν έλεγαν να σταματήσουν. Τους μισώ τους Τούρκους, μισώ τον πόλεμο και αυτήν την παλιοεπιστράτευση. Πέρασαν πάρα πολλές ημέρες μέχρι να ξαναδώ το μπαμπά μου. Κοιμήθηκα πολλά βράδια με τα ρούχα στην αγκαλιά της μάνας μου. Πέρασαν πολλές βασανιστικές ημέρες και νύχτες που δεν ήξερα που βρίσκεται ο μπαμπάς μου, γιατί φυλούσε σκοπιά στα αναχώματα δίπλα στον ποταμό 'Έβρο, νηστικός και διψασμένος στο έλεος των κουνουπιών.

Κάτω από το κρεββάτι η μάνα μου είχε ετοιμάσει ένα βαλιτσάκι με λίγα ρουχαλάκια δικά μας, μερικές κονσέρβες, 2 παγούρια με νερό και 2 λεπτές κουβέρτες. Ακόμη θυμάμαι τις οδηγίες της, να μην απομακρυνόμαστε από το σπίτι και μόλις θα ακούσουμε σειρήνες να ηχούν θα φύγουμε όλοι μαζί για το βουνό. Τη μέρα ξεροσταλιάζαμε στο καφενείο του Γιαννουλά όλα τα παιδιά μαζί για να χαιρετήσουμε τους στρατιώτες που περνούσαν με τα τανκς και κάθε λογής στρατιωτικό όχημα και τα βράδια ακούγαμε τις συζητήσεις των μεγάλων που προσπαθούσαν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους από τα "ΝΕΑ" στην τηλεόραση και στο ράδιο. Η τηλεόραση ήταν προνόμιο λίγων εκείνο τον καιρό και έτσι μοιραία αφού είχαμε το καφενείο, είχαμε και την τηλεόραση πράγμα που σήμαινε ότι μαζευόταν πολύς κόσμος κυρίως γυναίκες και ηλικιωμένοι. Αβεβαιότητα και φόβος ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα... Ένας φόβος που πάντα φωλιάζει στην καρδιά μου στις πιο κρυφές κι απόμερες γωνιές της...

Μία ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ παρμένη από την κουβανέζικη/αβανέζικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Μία ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ παρμένη από την κουβανέζικη/αβανέζικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

Το πρωινό δεν είχε προχωρήσει ακόμη και το θερμόμετρο χτυπούσε ήδη τους 35° όταν μας βρήκε να βαδίζουμε σε μια πλατειούλα της παλιάς πόλης της Αβάνας θαυμάζοντας τα αξιοθέατα (εδώ πρέπει να σημειώσω, πως δυστυχώς πολλά εξ αυτών βρίσκονται σε άθλια κατάσταση και απαιτούν επειγόντως συντήρηση). Σε μια στιγμή, βλέπω από τ’ αριστερά μου να με πλησιάζει μία όμορφη λεπτή κοπελίτσα με γελαστά μάτια
κρατώντας ένα μαρκαδόρο κι’ ένα μπλοκάκι στο χέρι. Buenοs dias μου λέει με ένα γλυκό, πλατύ χαμόγελο, ‘Buenοs‘ της απαντώ και ξεκινάμε την κουβεντούλα, ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να με σκιτσάρει.

Όπως εθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο διάλογος περιορίζεται στην ανταλλαγή στερεοποιημένων ερωτημαπαντήσεων του τύπου, ‘από πού είσθε,’ ‘τι επαγγέλλεστε;’ ‘έρχεσθε για πρώτη φορά στην

ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ ΙΑΤΡΕΙΟΝ ΠΕΡΑΤΙΑΣ (ΠΛΑΓΙΑΣ ΒΟΝΙΤΣΗΣ)

Οι φωτογραφίες είναι από την εποχή της θητείας μου ως αγροτικός γιατρός στο χωριό της Περατιάς το 1975/76. Αρχικά, ο διορισμός μου προοριζόταν για την Πλαγιά Βονίτσης, αλλά λόγω των κατολισθήσεων μεταφέρθηκε στο ενδιάμεσο χωριό.

Αυτή η περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας ήταν μία από τις φτωχότερες της Πατρίδας μας. O επιθανάτιος ρόγχος της δικτατορίας ακούονταν ακόμη στο αέρα και οι φωτογραφίες του Παπαδόπουλου και του φοίνικα εξακολουθούσαν να στολίζουν τους τοίχους μερικών σπιτιών.
Αρκετοί κάτοικοι με θεωρούσαν κομμουνιστή επειδή κάπου-κάπου φορούσα κόκκινο πουλόβερ και εξέφραζα κάποιες προοδευτικές για την εποχή αντιλήψεις!

ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ

Φίλες και φίλοι, στις 3 Φεβρουαρίου, λίγο μετά το μεσημέρι που τριγυρίζαμε στους δρόμους και τα στενάκια της Hobart (για όσους δεν το γνωρίζουν, πρωτεύουσα της Τασμανίας), κάποια στιγμή τα τοιχώματα του στομάχου μας άρχισαν να στέλνουν τα πρώτα μηνύματα στέρησης προς τον εγκέφαλο!

Οσονούπω το μάτι μας έπεσε στην επιγραφή „MEZETHES“ “ Greek Taverna“. Χωρίς περιστροφές μπαίνουμε μέσα και μας καλωσορίζει ένα μελαψό κοριτσάκι από την Μαλαισία. Ερωτώ αν κάποιος μιλά την γλώσσα μας και μου απαντά, „μάλιστα, η ιδιοκτήτρια στην κουζίνα“!

Οταν μια φιλία υπερβαίνει τη διχόνοια δύο λαών

Οταν μια φιλία υπερβαίνει τη διχόνοια δύο λαών

Μία ιστοριούλα σύντομο βιογραφικό του αγαπημένου μου αδελφικού φίλου και συμμαθητή Γιάννη Ντοκμετζίογλου.

Ο Γιάννης Ντοκμετζίογλου γεννήθηκε το 1945 στην Κωνσταντινούπολη, στη συνοικία Φανάρι. Ξεκίνησε το σχολείο στο τετρατάξιο δημοτικό σχολείο του Μπαλατά και στη συνέχεια για την 5η και την 6η Δημοτικού αλλά και για τις τρεις τάξεις Γυμνασίου, ....

....η συνέχεια στον σύνδεσμο.

http://www.humanstories.gr/otan-mia-filia-yperveni-ti-dichonia/