Τα Σεπτεμβριανά 

Τα γεγονότα της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου 1955  -   Το πογκρόμ κατά του ελληνισμού της Πόλης

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ - ΕΛΛΑΔΑ 09.03.2014

1955. Η μεγάλη οδός του Πέραν μετά την καταστροφή των Σεπτεμβριανών. Αρκετές ώρες μετά την έναρξη των επιθέσεων κι ενώ η καταστροφή είχε πλέον συντελεσθεί, η τουρκική κυβέρνηση διέταξε την επιβολή στρατιωτικού νόμου στην Κωνσταντινούπολη, στην Αγκυρα και στη

Σμύρνη.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Τον Απρίλιο του 1955 ξεκίνησε στην Κύπρο ο αγώνας της ΕΟΚΑ για απαλλαγή από το αποικιοκρατικό καθεστώς και αυτοδιάθεση-ένωση του νησιού με την Ελλάδα. Η βρετανική κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να διατηρήσει τον έλεγχο της Κύπρου. Τον Ιούνιο του 1955 πρότεινε τη σύγκληση διάσκεψης στο Λονδίνο με τη συμμετοχή της ιδίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Αντικείμενο της διάσκεψης θα ήταν η κατάσταση στην Κύπρο. Ενας από τους στόχους των Βρετανών ήταν να καταγραφεί και επισήμως η Τουρκία ως έχουσα συμφέροντα στην Κύπρο. Απώτερος σκοπός των Βρετανών ήταν να μετατρέψουν το Κυπριακό από θέμα αποικιοκρατίας σε θέμα ελληνοτουρκικής διαμάχης. Σε μία τέτοια περίπτωση η Βρετανία θα μπορούσε να διατηρήσει την παρουσία της παίζοντας τον ρόλο του γεφυροποιού. Η διάσκεψη ξεκίνησε στις 29 Αυγούστου 1955 με συμμετοχή και των τριών χωρών.

Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας

Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...τελείως.....

Φίλες και φίλοι, τα γραφόμενα του κατωτέρου άρθρου τα θυμάμαι από τις αφηγήσεις των γονέων μου. Σημειωτέον πως η επιστράτευση που αναφέρεται στο κείμενο αφορούσε τους Έλληνες με τουρκική ιθαγένεια. Όσοι Ρωμιοί πήγαιναν στον τουρκικό στρατό δεν έπιαναν όπλο στα χέρια τους. Έκαναν όλες τις αγγαρείες. Ένας θείος μου που είχε την τουρκική υπηκοότητα υπηρέτησε συνολικά 7 χρόνια! Θυμάμαι ακόμη τα λόγια του: 'Οι Τούρκοι μας έλεγαν, πως αν κερδίσει ο Χίτλερ τον πόλεμο, δεν πρόκειται να ξαναδείτε τις Μαρίκες και τις Κατίνες σας'!! Όσον αφορά τον φόρο 'Βαρλίκ Βεργκισί' (Varlık vergisi), που νομοθετήθηκε μόνο για τους μη μουσουλμάνους, εμάς δεν μας επηρέασε, επειδή εκείνη τη εποχή ο πατέρας μου ήταν ένας απλός υπάλληλος. Αυτούς που δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους έστελναν στο Ασκαλέ (Aşkale) με τα λεγόμενα 'τάγματα εργασίας' (amele taburları)!

Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.

Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.

George Santayana, (1863-1952)

Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας

του Λεωνίδα Κουμάκη
22 Δεκεμβρίου 2015, 18:41 - Τελευταία Ενημέρωση: 22 Δεκεμβρίου 2016, 10:11

Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από τη ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά

Anadolu’nun unutulan Rum nüfusu

Ο ξεχασμένος ελληνικός πληθυσμός της Ανατολίας

Rupen Varjabedyan

27.12.2016

Araştırmacı Ari Çokona’nın ’20 Yüzyıl Başlarında Anadolu ve Trakya’daki Rum Yerleşimleri’ başlıklı kitabı, Literatür yayınevi tarafından raflardaki yerini aldı. Çokona'yla, 20. yüzyılda Rumların sosyal örgütlenmeleri, eğitimleri, meslekleri, sanat ve spora ilgileri hakkında bölümlerin yanı sıra okudukları gazete ve dergilere, dinledikleri müziklere, kurdukları derneklere yer verilen kitabı hakkında konuştuk

Araştırmacı Ari Çokona’nın ’20 Yüzyıl Başlarında Anadolu ve Trakya’daki Rum Yerleşimleri’ başlıklı kitabı, Literatür yayınevi tarafından raflardaki yerini aldı. Kitap, özellikle Rum yerleşimlerinin yalnızca Ege kıyılarından Kapadokya’ya uzanan alanda yer alması kanısını istatistiksel bilgilerle çürütürken, 100 yıl önce hangi bölgede ne kadar Rum yerleşimleri vardı, bölgedeki Rumlar hangi dili konuşurlardı gibi sorulara cevap veriyor. Ari Çokona’yla, 20. yüzyılda Rumların sosyal örgütlenmeleri, eğitimleri, meslekleri, sanat ve spora ilgileri hakkında bölümlerin yanı sıra okudukları gazete ve dergilere, dinledikleri müziklere, kurdukları derneklere yer verilen kitabı hakkında konuştuk.

19. yüzyılda Anadolulu Rumlar

Οι Έλληνες της Ανατολίας κατά τον 19ο αιώνα
Rupen Varjabedyan 25.11.2016

Osmanlı ve Cumhuriyet dönemlerinde Rum toplumuna dair önemli çalışmalarda bulunan akademisyen Ayşe Ozil’in son kitabı ‘Anadolu Rumları: Osmanlı İmparatorluğu’nun Son Döneminde Millet Sistemini Yeniden Düşünmek’, Kitap Yayınevi etiketiyle okuyucuyla buluştu. Sabancı Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olan Ozil’le, 19. yüzyılın sonundan 20. yüzyılın başlarına Rum toplumunun Anadolu’daki yaşantısının, idareden yargıya kurumsal işleyişleri biçimlerinin, vatandaşlık ve tüzel kişilik meselelerinin anlatıldığı kitabı hakkında konuştuk.
Kitabın başında, Keşiş Dağı –Uludağ- üzerinden bir tarihyazımı benzetmesi yapıyorsunuz ve dağın üstünden bakınca görülen ile dağın yamacından bakınca görülenin aynı olmadığını belirtiyorsunuz. Bunu biraz açar mısınız?

Tarihçiler Rum cemaatlerine genelde yukarıdan, yani idarecilerin, Patrikhane’nin veya Osmanlı Devleti’nin gözünden bakıyorlar. Bu bakışın getirdiği en önemli sonuçlardan biri, Rumları bir bütün olarak görmek, Osmanlı İmparatorluğu’nun içerisinde yekpare bir Rum cemaati olduğunu düşünmek. Ben bunu tersine çevirmeye çalıştım. İstanbul’dan ya da birtakım cemaat veya devlet önderlerinin, Patrikhane’nin gözünden değil, daha çok köylerin,