ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ
του Γιάννη Αρβανιτάκη

Φίλες και φίλοι γειά σας,

θυμάμαι ήταν μια κατσουφιασμένη μέρα του Νοέμβρη το 1986, λίγο πριν κλείσει χρόνος από τότε που είχα ανοίξει ιατρείο, όταν εισέρχεται στο γραφείο μου μια πολύ εμφανίσιμη, αυτάρεσκη, καλοκρατούμενη κυρία προχωρημένης ηλικίας, την οποία σύμφωνα με την σημερινή ορολογία, θα κατέτασσα στην κατηγορία των ‘νέων γέρων’.

Ήταν υψηλή, με σίγουρο βηματισμό, προσεκτικά μακιγιαρισμένη, με ωραίο κτένισμα, ένα εκφραστικό χαμόγελο, όμορφα γαλανά μάτια και μόνο ολίγες ρυτίδες (το

Ηλιοβασίλεμα - Μαχέ, Σευχέλλες (Λήψη: Μάιος 2017)

botox δεν είχε ακόμη εισχωρήσει στις ζωές μας). Θα ήταν πολύ όμορφη γυναίκα στα νιάτα της, σκέφθηκα, θαυμάζοντας την.

Ανταλλάσσοντας χειραψία, μου συστήνεται ως κυρία Ε.Κ. κι από τις πρώτες κιόλας φράσεις της, ξεχωρίζω την εξαιρετική χρήση της γερμανικής γλώσσας, η οποία πρόδιδε ένα ανώτερο επίπεδο μόρφωσης και καλλιέργειας.

Συζητώντας μου αποκαλύπτει πως συμπλήρωσε τα 80 έτη, πως κάποτε ήτανε δασκάλα, πως έχει χάσει τον σύζυγό της από καιρό, πως δεν έχει πλέον κανέναν συγγενή και πως ζει τελείως μόνη με την σύνταξή της.