Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος πέμπτο        -        ''ΤΑ  ΚΑΛΑΝΤΑ''

Φίλες και φίλοι,
σύντομα συμπληρώνεται άλλη μια στροφή της γης γύρω από τον ήλιο! Τις ''επιτυχίες'' ή μάλλον λάθος έκανα πάλι…τις ''υποκρισίες'' εννοούσα, της πολιτικής και γενικά της δικής μας και παγκόσμιας κοινωνίας τις βιώνουμε καθημερινά. Το τι πέρασε και τι κατάφερε ή δεν κατάφερε καθένας μας για τον εαυτό του ή την οικογένειά του, το γνωρίζει η ίδια/ο ίδιος καλύτερα απ’ όλους! Ό,τι μας μένει είναι οι όμορφες αναμνήσεις! Ευτυχώς δηλαδή που γι αυτό

Η ομάδα μας των καλάντων 1962-63 - Διακρίνονται εξ αριστερών: 
Γιάννης Κοκκινάκης, Γιάννης Ντοκμετζίογλου, Θεόδωρος Γαβριήλ, Βασίλης Βράνης,
ο έφορος της Σχολής, Λάκης Τρυγωνίδης, Δημήτρης Βλάχογλου,
Μάρκος Καρνέζος, Γιάννης Αρβανιτάκης 
(Οικία του έφορου της Σχολής Ευάγγελου Γεωργιάδη)

φροντίζουν οι αυτό-αμυντικοί μηχανισμοί του εγκεφάλου μας  μεταφέροντας τις δυσάρεστες αναμνήσεις, όποτε είναι βέβαια εφικτό, στο πεδίο της λήθης.

Έτσι λοιπόν παιδιά αποφάσισα να προσθέσω άλλες δύο γραμμούλες αναμνήσεων από το τότε! Όσο πλησιάζουν οι γιορτές παρελαύνουν πάλι μπροστά μου οι όμορφες εκείνες εικόνες από άλλες εποχές. Τα χρόνια που ζήσαμε στην Πόλη ήταν γεμάτα από ανάμικτες εμπειρίες και συγκινήσεις.

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος τέταρτο

Πως τρύπωσε το ακορντεόν και η κιθάρα στην ζωή μας

Φίλες και φίλοι,
Οι γονείς μας, με τα λίγα που είχαν, γλεντούσαν την ζωούλα τους και ήταν οι αγαπημένοι κάθε συντροφιάς. Όπως θυμάμαι, είχαν δημιουργήσει δύο βασικές παρέες που συναντιόταν συστηματικά τους χειμερινούς μήνες. Η μία ομάδα απαρτίζονταν από νεότερους και μία από μεγαλύτερους σε ηλικία φίλους. Οι συνεστιάσεις τους γινόταν εναλλάξ συνήθως τα Σαββατοκύριακα αλλά ενίοτε και τις Τετάρτες. Το κάθε ζευγάρι έφερνε κάτι από το σπίτι για να μην πέφτει όλο το βάρος της προετοιμασίας στην εκάστοτε οικοδέσποινα. Κατόπιν κοινής συμφωνίας, είχαν καταργήσει τα μεταξύ τους δωράκια. Τα καλοκαιράκια περνούσαν πολύ πιο

Ο Παυλάκος με τους γονείς μας στα πρώτα του βήματα με το ακορντεόν.
Δυστυχώς δεν διαθέτω δικές μου νεανικές φωτογραφίες με κιθάρα.
Το φωτιστικό με τα σταφύλια ήταν το αγαπημένο της μητέρας.

ήρεμα, με μικροπαρέες, εκδρομούλες στα γειτονικά νησιά ή επισκέψεις σε φίλους που παραθέριζαν εκεί, θαλασσινά μπάνια, πικνίκ κτλ. 

Τα απογευματάκια τους ξεκινούσαν γύρω στις 5:00 με μερικές παρτίδες Κουμ Καν για τις κυρίες και ξερή για τους κυρίους. Μετά από καμιά ωρίτσα, τα παλληκάρια το γύριζαν στο κλασσικό ποκεράκι. Ο χώρος ντουμάνιαζε από τα τσιγάρα κι εμείς τα
μικρά…ξεροβήχαμε πρίμο σεκόντο με τους μεγάλους! Κατά τις 8-9
σειρά είχε το δείπνο και μετά το φαγοπότι, με τα καρντάσια χορτάτα, ακολουθούσε τραγούδι και χορός. 

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος τρίτο

Παιδικά, πρωτοεφηβικά κι εφηβικά χτυποκάρδια

Γειά σας φίλες και φίλοι, εδώ είμαι πάλι!

Ήμουν στην 5η τάξη του δημοτικού όταν κάποια στιγμή άρχισα να νιώθω μια παράξενη και ανεξήγητη έλξη για την συμμαθήτρια μου Λένα Π. Τα πρώτα γαργαλίσματα στην κοιλίτσα…τ’ αρσενικό στοιχείο ξύπναγε μέσα μου! Το Λενάκι είχε ένα όμορφο προσωπάκι κι ένα πολύ γλυκό χαμόγελο,

καθόταν δύο θρανία πιο πέρα από μένα και ξεχώριζε με την τεράστια λευκή κορδέλα που της φόραγαν στα μαλλιά. Εκείνα τα χρόνια, όλα τα παιδάκια φορούσαμε μαύρες στολές με λευκά γιακαδάκια (εμείς τις αποκαλούσαμε, λανθασμένα βέβαια, μπροστέλες, στην ουσία όμως ήταν σαν φόρεμα/φουστάνι που έφθανε μόλις κάτω από τα γόνατα)...έτσι δεν βλέπαμε παρά πρόσωπα και γάμπες...φυσικά, περιττό να σας αναφέρω ότι τότε μας έλειπε κι η πονηράδα! Τέλος πάντων, όπου κι αν πήγαινε η Λένα, το βλέμμα μου ακολουθούσε. Κοιμόμουνα και ξυπνούσα με την εικόνα της στο μυαλό κι ανυπομονούσα να την ξαναδώ στο σχολείο την άλλη μέρα. Τα περισσότερα αγόρια στην τάξη μας προτιμούσαν την Αφροδίτη ή την Φιλομήλα, γλυκά κοριτσάκια κι αυτά, όχι όμως οι τύποι μου. Αν και γενικά κάπως δειλός, κάποτε δεν άντεξα πλέον και λέω στην κολλητή της αν θα μπορούσε να μας τα ''φτιάξει''. Ούτε που ήξερα βέβαια τότε, την έννοια του ''να τα φτιάξουμε''! Όσο για τα περίεργα συναισθήματα, που μας

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων 
Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)

του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος δεύτερο

Πριν μερικές μέρες ο Παυλάκος ανάρτησε μια πολύ όμορφη φωτογραφία από το Μέγα Ρεύμα (Arnavutköy), το οποίο για μια εποχή υπήρξε το μεγαλύτερο ελληνικό χωριό της Πόλης και ο τόπος γεννήσεως του πατέρα μας. Επ' ευκαιρία λοιπόν, αποφάσισα  να προσθέσω μερικά αναμνηστικά στιγμιότυπα της εποχής εκείνης, που επεξεργάζομαι από καιρό! 

Το Μέγα Ρεύμα και οι Κυριακές 
Όπως είχα αναφέρει στο πρώτο μέρος, μετά τον θάνατο των γονέων της μητέρας μας, υποχρεωθήκαμε να χωρίσουμε κι από τ’ αδέλφια της. Το νέο μας διαμέρισμα, ήταν μικρό για τεσσερις ψυχές, αλλά ο μισθός του πατέρα μας δεν αρκούσε για μεγαλύτερο, τα βγάζαμε όμως πέρα και δεν θυμάμαι ν' άκουσα ποτέ τους γονείς μας να τσακώνονται για τα οικονομικά. Έτσι, όσο ήμασταν ακόμη μικροί, κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο με τους γονείς μας. Στενός ο χώρος, αλλά εντάξει! 

Μέγα Ρεύμα πριν την κατασκευή της παραλιακής λεωφόρου (η φωτό δεν είναι δική μου)

Αργότερα, μεγαλώνοντας, τους ''φουκαράδες'' σκεπτόμουν, μάλλον θα έκαναν έρωτα με σιγαστήρα. Ούτε ένα ''κιχ'' δεν έχω διατηρήσει στην μνήμη μου. Φανταζόμουν την μητέρα μου να στρέφεται κάθε
τόσο προς το μέρος μας, να κλείνει το στόμα του μπαμπά με την παλάμη και να του ψιθυρίζει στ’ αυτή, ''πιο σιγά Γιώργο, θα ξυπνήσεις τα παιδιά''. Για το τρίξιμο του κρεβατιού…δεν λέω τίποτα! Υπ' αυτές τις συνθήκες, δεν φαντάζομαι να το γλεντούσε τόσο πολύ η μαμά! Χαπάκια αντισυλληπτικά …''γιοκ''! ''One way'' οργασμός κι απόλαυση, φίλες και φίλοι, κι αυτός με Coitus interruptus (διακεκομμένη συνουσία), για να βάλω και την λατινική

Περίπατοι στην κοιλάδα των αναμνήσεων

Εἰς τὴν Πόλιν – (Is-tan-bul)
του Γιάννη Αρβανιτάκη
Μέρος πρώτο

Εδώ και αρκετό καιρό, ποιος άλλος, ο φίλος μου ο Λάκης με παροτρύνει να γράψω κάτι για τα παιδικά/νεανικά μου χρόνια στην Πόλη. Κάπου, κάπου του διηγιόμουν ιστοριούλες από την ζωή μας εκεί και του άρεσε να τις ακούει. "Έλα, ρε φίλε", του έλεγα, "Ποιος νομίζεις ενδιαφέρεται να μάθει τι έκανε ο Γιάννης;" – "Κι όμως θα

Άποψη της σημερινής Πόλης από τον λόφο Τσάμλιτζα, Büyük Çamlıca στο Σκούταρι, στην ασιατική πλευρά της Πόλης και με ύψος 268 μέτρα, έχοντας φοβερή θέα τον Βόσπορο (2012).

εκπλαγείς", μου απαντούσε. Τελικά, μετά από δευτερεύουσες σκέψεις, ενέδωσα. Όχι από ματαιοδοξία, αλλά επειδή:

Πρώτον, όσο προσωπικές κι’ αν είναι κατά βάθος οι αναμνήσεις μας, στην ουσία είναι τα κομματάκια του πάζλ που γράφουν τις ιστορίες των λαών. Από την στιγμή που γεννιόμαστε αρχίζουν και οι περιπέτειές μας. Εμείς, όλοι μαζί, με τη μικρή ή μεγάλη συμβολή μας γράφουμε τις ιστορίες. Όλες αυτές οι ιστοριούλες δημιουργούν μια μεγάλη. Ένα σύνολο από ''Πολίτικες Κουζίνες'' δηλαδή! Για κάποιους από μας είναι όμορφες, ρομαντικές, τρυφερές, νοσταλγικές και για άλλους πάλι, δραματικές, τραγικές ή

ΛΙΒΙΣΙ (KAYAKÖY) - Το χωριό φάντασμα

Αναδημοσίευση από την αναθεωρημένη ανάρτηση μου στο FB, στις 28 Σεπτεμβρίου 2016 

Έχω έναν αγαπημένο φίλο, που δεν ξεχωρίζει μεταξύ αρχαίων και νέων ερειπίων. Όταν επισκέπτομαι αρχαιολογικούς χώρους, μου λέει, Γιάννη μου, "χαμένος χρόνος", "όλα πέτρες είναι", "παλιές και καινούριες".
Φίλε μου, του λέω, σέβομαι τη γνώμη σου, αλλά εγώ κοιτώ πίσω απ’ αυτές τις πέτρες, δεν βλέπω τα σπίτια γκρεμισμένα, αλλά τα φαντάζομαι να στέκονται άθικτα και τους ανθρώπους να τα κατοικούν, παιδάκια να τρέχουν γύρω και να παίζουν στις αυλές, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται στους δρόμους, περαστικούς να συζητούν μεταξύ τους, διάφορους πωλητές με τις πραμάτειες τους, φιλοσόφους να αγορεύουν και γενικά την πολυχρωμία της καθημερινότητας. Οραματίζομαι όμως και τα δεινά, που κατά περιόδους αντιμετώπισαν όλοι αυτοί που έζησαν εκεί!
Τώρα, θα μου πείτε ίσως, γιατί αυτή η εισαγωγή; Επειδή, οι φωτογραφίες που ανέβασα τώρα και που μερικές απ’ αυτές ανάρτησα ήδη και στο παρελθόν, απεικονίζουν ως επί το πλείστον, "ΠΕΤΡΕΣ".

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ - ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ

18 Ιουλίου 2011

Η θλιβερή επέτειος της σφαγής του Ποντιακού Ελληνισμού, μου είχε δώσει το ερέθισμα για να αναρτήσω μερικές φωτογραφίες από την Μονή Σουμελά, την οποία ευτύχησα να επισκεφθώ τον Ιούλιο του 2011.
Περιληπτικά παραθέτω κάποιες βασικές ιστοριογραφικές πληροφορίες, των οποίων μεγάλο μέρος προέρχεται από τις σημειώσεις του αγαπημένου μου αδελφικού φίλου, συμμαθητή και συναδέλφου, Γιάννη Ντοκμετζίογλου.

Η Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά ή Μονή Σουμελά (ποντιακά: σου Μελά, από το όρος Μελά), είναι ένα πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι 40χλμ. από την Τραπεζούντα και 16χλμ. από την Ματσούκα, επί 16 αιώνες σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού.

ΤΑΥΡΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ - 2009

ΤΑΥΡΙΚΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΣ - 2009

Μια ανάρτηση του φίλου Γεράσιμου για τις δηλώσεις του Πούτιν περί Ελλήνων: «Αυτόχθων πληθυσμός στην Κριμαία είναι οι Έλληνες- Ήταν εκεί πολύ πριν από όλους μας», έγινε αφορμή να αναρτήσω τις παρακάτω φωτογραφίες από την Ταυρική Χερσόνησο (Χερσόνασο).

Το 2009 ασκούσα το επάγγελμά μου σ’ ένα κρουαζιερόπλοιο με το οποίο κάθε τρεις εβδομάδες πιάναμε Σεβαστούπολη. Η προνομιακή ευκαιρία να επισκεφθώ τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Χερσονήσου, μας δόθηκε όταν η Ουκρανή νοσοκόμα μου Irina, προσφέρθηκε να μεσολαβήσει, ώστε ένας οικογενειακός τους φίλος να αναλάβει την ιδιωτική μας ξενάγηση.