Ο χαμαιλεοντοδηγός και ο Λιοντοπεζότης

• (Λιόντας + πεζός + κατάληξη -ότης → όπως "στρατιώτης", "πεζότης")...Δεν ξέρω τι θα πει ο Μπαμπινιώτης γι' αυτό τον συνδυασμό!

Ζώνες ασφαλείας, κράνη, παιδικά καθίσματα, κινητά, διαβάσεις πεζών, παραβιάσεις του κόκκινου σήματος, αλκοόλ, ΛΕΑ κ.ο.κ.

Συχνά αναρωτιέμαι γιατί κάθομαι και γράφω.😒

Κι όμως, σκέφτομαι, ο διάλογος με τον εαυτό μου και η μεταφορά του στο χαρτί, λειτουργεί σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας.😏

Φίλες και φίλοι, γεια σας!

Τελικά, είμαι πεπεισμένος ότι ένας σωστός, νομοταγής οδηγός στη Χώρα μας πρέπει να διαθέτει τις ικανότητες ενός χαμαιλέοντα κι ο πεζός να συναγωνίζεται τον Λιόντα το ληστή, απ‘ την Αργαλαστή, που ‘χε τα χέρια τέσσερα, τα πόδια δεκατέσσερα κι έβλεπε κι απ’ την πλάτη, μ’ ένα μεγάλο μάτι...εξ ου κι ο τίτλος του άρθρου μου!

Θρηνώ καθημερινά για τους συνανθρώπους μας, κυρίως νέους, που χάνονται στην άσφαλτο. Και, την ίδια στιγμή, βλέπω με θλίψη και οργή την ασυδοσία που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους.😢

Ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) διαλαλήθηκε, διατυμπανίστηκε και προβλήθηκε με νέο update (αναβάθμιση) που φέρνει αυστηρότερες ποινές, νέες ρυθμίσεις και υποσχέσεις για επανεκκίνηση της οδικής ασφάλειας! Ποιο όμως το νόημα όλων αυτών όταν η νοοτροπία μας παραμένει αμετάβλητη; Η εμπειρία δείχνει ότι ούτε οι νόμοι ούτε τα πρόστιμα επαρκούν από μόνα τους για να αλλάξει μια βαθιά ριζωμένη συμπεριφορά.

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει όσο αρνούμαστε να αλλάξουμε εμείς.

Ένα απόγευμα, ανεβαίναμε με το αυτοκίνητο προς Πορταριά, και ξάφνου, μπροστά μας, στην αντίθετη κατεύθυνση, ένα αγόρι – δεν θα ήταν πάνω από 14-15 ετών – πάνω σε ηλεκτρικό πατίνι. Το κινητό σφηνωμένο ανάμεσα στην κλείδα και τη γνάθο, το βλέμμα πεταμένο κάπου δίπλα στον δρόμο, κι ένα χαζοχαρούμενο, αμέριμνο χαμόγελο στα χείλη…
Αναρρωτήθηκα αμέσως: „Αλήθεια, τι άραγε να επιφυλάσσει το μέλλον γι‘ αυτό το παιδί;“.

Άλλη μια μέρα πάλι, δύο νεαροί κατηφόριζαν με μηχανάκι: χωρίς κράνος, φραπεδάκι στο χέρι, χαχανητά, τραλαλά στο κινητό ο συνεπιβάτης... Απόλυτη αδιαφορία για την κίνηση στο δρόμο, η δε ασφάλεια άγνωστη στο λεξιλόγιό τους… Κι αν συμβεί το κακό; Τότε
ξαφνικά όλοι μιλούν με τρυφερότητα για τα χαμένα νιάτα: «Πόσο κρίμα! Ήταν καλά παιδιά, ευγενικά, χαμογελαστά, όλοι τ‘ αγαπούσαν…»

Τα νούμερα που σοκάρουν

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ, στις 30 Μαρτίου 2025, τα οδικά τροχαία ατυχήματα με θύματα αυξήθηκαν κατά 7% σε σχέση με τον Μάρτιο του 2024 (900 έναντι 841). Οι νεκροί αυξήθηκαν κατά 19,4% (43 έναντι 36), οι ελαφρά τραυματίες κατά 3,4%, ενώ οι βαριά τραυματίες μειώθηκαν κατά 9,5%.

Ο πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα αναφέρει:
Μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2024 καταγράφηκαν 46 τροχαία με εγκατάλειψη και 50 θύματα, εκ των οποίων τα 8 ήταν θανατηφόρα.

Στην Ε.Ε. καταγράφηκαν 20.418 θάνατοι από τροχαία το 2023.
Οι σοβαρά τραυματισμένοι από τροχαία στην Ελλάδα ανήλθαν το 2022 σε 657, το 2021 σε 664, το 2020 σε 610, το 2019 σε 518 και το 2018 σε 652. 

Στην Ευρώπη, οι μοτοσικλετιστές φοράνε κράνος από 95% έως 100%.

Και οι αριθμοί αυτοί δεν λένε ποτέ ολόκληρη την ιστορία…

Κράνος

Στην Ευρώπη, το κράνος χρησιμοποιείται σε ποσοστά 95-100% από μοτοσικλετιστές. Στη Ελλάδα, μόλις 80% των οδηγών και 65% των συνεπιβατών το φορούν. Κατα την ταπεινή μου γνώμη, αυτοί οι αριθμοί αποκλείεται να ισχύουν στην περιοχή του Βόλου! Όσα έχουμε δει και συνεχίζουμε να βλέπουμε εδώ, είναι απλώς απίστευτα. Αυτοκτονικές διαθέσεις, θα έλεγε κανείς…

Βεβαίως, δέκα κράνη και δέκα ζώνες να φοράς, αν τρέχεις με 150/200χλμ. την ώρα θα σε μαζεύουν με το κουταλάκι.

Χρήση ζώνης ασφαλείας σε Ι.Χ.

- Σύμφωνα με μελέτες του ΕΜΠ/Baseline, του ΙΑΒΕΡΙΣ και άλλων φορέων, στα μπροστινά καθίσματα (οδηγός & συνοδηγός), περίπου 65–74 % φοράνε ζώνη.

- Στα πίσω καθίσματα η χρήση είναι σημαντικά χαμηλότερη. Ανάλογα με το δίκτυο (αστικό, επαρχιακό, εθνικό), κυμαίνεται από 23 % έως 56 %.

- Στους νεκρούς οδηγούς Ι.Χ., το 79 % δεν φορούσε ζώνη τη στιγμή του ατυχήματος (ή δεν καταγράφηκε χρήση).

- Στα αστικά δίκτυα, τα ποσοστά είναι 63–65 % για τις μπροστινές θέσεις και 54–56 % για τις πίσω θέσεις.

- Στους εθνικούς & επαρχιακούς δρόμους, τα ποσοστά ανεβαίνουν έως 77 % εμπρός και 65 % πίσω.

Παιδικά καθίσματα

Σύμφωνα με έρευνες, στην Ελλάδα μόνο ένα μικρό ποσοστό γονέων χρησιμοποιεί παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου κατά τη μεταφορά των παιδιών τους. Το ποσοστό αυτό εκτιμάται ότι φτάνει μόλις το 25%, τη στιγμή που στη Βόρεια Ευρώπη και τις ΗΠΑ τα αντίστοιχα ποσοστά ανέρχονται σε 85% και 97% αντίστοιχα (troxaioatixima.gr).

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα παιδικά καθίσματα, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο θανατηφόρων ατυχημάτων κατά 71% και σοβαρών τραυματισμών κατά 67%.

Σίγουρα, κανένας γονιός δεν θέλει να χάσει το παιδί του…αλλά, να, τα δυστυχήματα είναι πάντα για τους άλλους...

Χρήση κινητού στην οδήγηση

Μελέτες δείχνουν ότι ο χρόνος αντίδρασης ενός οδηγού που μιλάει στο κινητό, ακόμα και με χρήση συστήματος ανοικτής ακρόασης, μπορεί να επηρεαστεί το ίδιο ή και περισσότερο από ό,τι ενός

οδηγού με περιεκτικότητα αλκοόλ στο αίμα περίπου 0,8‰ – δηλαδή κοντά ή και πάνω από το νόμιμο όριο σε πολλές χώρες. Στη Γερμανία και στην Ελλάδα το όριο είναι 0,5 ‰ για τους περισσότερους οδηγούς. Για νέους και για επαγγελματίες οδηγούς το όριο είναι 0,2 ‰, όπως και για τους μοτοσικλετιστές στη χώρα μας.

 Σύγκριση χρόνου αντίδρασης

• Κανονικός χρόνος αντίδρασης για έναν νηφάλιο οδηγό, χωρίς περισπασμούς είναι περίπου 1 δευτερόλεπτο.
• Υπό την επήρεια αλκοόλ 0,8‰ ο χρόνος αντίδρασης αυξάνεται κατά περίπου 10–30%.
• Όταν μιλάει κανείς στο κινητό με ανοιχτή ακρόαση ο χρόνος αντίδρασης μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 30–50%
• Όταν μιλάει κανείς στο κινητό κρατώντας το στο χέρι, ο χρόνος αντίδρασης είναι ακόμη μεγαλύτερος, λόγω της απασχόλησης του ενός χεριού και της περαιτέρω μείωσης της προσοχής.

Παράδειγμα
Ένας οδηγός που κινείται με 100 χλμ/ώρα διανύει περίπου 28 μέτρα σε 1 δευτερόλεπτο. Αν ο χρόνος αντίδρασής του αυξηθεί από 1 σε 1,5 δευτερόλεπτα λόγω της τηλεφωνικής συνομιλίας, τότε θα έχει καλύψει 14 επιπλέον μέτρα πριν αντιδράσει – κάτι που μπορεί να αποβεί καθοριστικό (μοιραίο ίσως).

Συμπέρασμα:
Η ομιλία στο κινητό κατά την οδήγηση μπορεί να επηρεάσει τον χρόνο αντίδρασης περισσότερο από το αλκοόλ. Αυτό οφείλεται λιγότερο στην κινητική και περισσότερο στη γνωστική απόσπαση της προσοχής, ήτοι στη μειωμένη συγκέντρωση στην κυκλοφορία.

Κάποτε, με πικρή ειρωνεία και θλίψη, είχα γράψει ότι δεν είναι ανάγκη να μας επιτεθούν οι καλοί μας γείτονες, τα καταφέρνουμε και μόνοι μια χαρά...και αγαπημένη φίλη Στέλλα έγραφε τότε „κλαυσίγελως“, στο σχόλιο της...

Πολλοί συνάνθρωποι μας άφησαν, αφήνουν και δυστυχώς, θα συνεχίσουν να αφήνουν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους της Πατρίδας μας.

Αυτό που με εξοργίζει, επίσης, είναι ότι τα ΜΜΕ σπάνια αναφέρουν αν τα θύματα φορούσαν ζώνη ή κράνος, ή αν μιλούσαν στο κινητό τη στιγμή του δυστυχήματος. Κι όμως, τέτοιες πληροφορίες ίσως να αφύπνιζαν κάποιους μελλοθάνατους από το λήθαργό τους.

Σε συνέντευξη στην Καθημερινή, ο κ. Αθανάσιος Τσιάνος, πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων, σημειώνει:
“Η οδική υποδομή, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, εξυπηρετεί κυρίως τα οχήματα και όχι τους πεζούς. Κακή συντήρηση πεζοδρομίων, ανεπαρκείς διαβάσεις, έλλειψη φωτεινών σημάτων…“.

Και ο Γιαννάκης ξύνοντας το κεφάλι του αναρωτιέται: Για ποια πεζοδρόμια μιλάει ο άνθρωπος; Όταν μητέρες με καροτσάκια, ηλικιωμένοι και ΑμεΑ αναγκάζονται να κατεβαίνουν στον δρόμο επειδή τα πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα από διάφορα τροχοφόρα οχήματα και οι ράμπες μπλοκαρισμένες;

Και, για ποια φωτεινά σήματα μιλάμε, όταν αυτά που υφίστανται παραβιάζονται διαρκώς από κάποιους ανεγκέφαλους συμπολίτες μας ή συχνά δεν φαίνονται επειδή είναι κρυμμένα πίσω από φυλλωσιές;

Περαιτέρω, εξηγεί ο κ.Τσιάνος τονίζοντας: “...πως η άμεση τοποθέτηση μίας πινακίδας STOP εκεί που εννοείται ή η μετακίνηση μίας διάβασης που είναι πάνω στη στροφή μπορεί να σώσει ζωές.“

Για άλλη μια φορά στριφογυρίζω τις μπούκλες μου με τα δάχτυλά μου και αναρωτιέμαι: “Ποιο STOP να εννοεί άραγε, αφού μια μερίδα οδηγών δεν ξέρει καν τι σημαίνει ή το αγνοεί χωρίς δεύτερη σκέψη;“. Άσε που συχνά, όπως προανέφερα, οι πινακίδες είναι καλυμμένες με κλαδιά δέντρων ή με θάμνους, οπότε όσο προσεκτικός οδηγός να είσαι αποκλείται να τις διακρίνεις!

Ο κ. Νικόλαος Ρήγας, αντιπρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθήνας, επισημαίνει ότι οι περισσότερες παρασύρσεις πεζών συμβαίνουν σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, συχνά σε σημεία χωρίς διάβαση ή φανάρι.

Ξύνομαι πάλι φίλες και φίλοι, -μου φαίνεται ότι στο τέλος θα μ‘ εγκαταλείψουν και οι τελευταίες τρίχες της κεφαλής μου- κι αναρωτιέμαι: Ποια διάβαση να εμπιστευτεί κανείς; Για πολλούς οδηγούς, οι διαβάσεις είναι... διακοσμητικές πινελιές στην άσφαλτο! Άλλοι τις χρησιμοποιούν για να παρκάρουν! Όσο για τα φανάρια; Θεωρούνται στολίδια του δρόμου…έτσι για να δίνουν κάποιο χρώμα στη μονοτονία του γκρίζου...

Η Βασιλική Δανέλλη-Μυλωνά, πρόεδρος του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας "Πάνος Μυλωνάς", και ο Κωνσταντίνος Ιαβέρης Μαρκουΐζος, γνωστός για την πολυετή δράση του στον τομέα της οδικής ασφάλειας, έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των οδηγών. Οι δύο πρωτεργάτες συμφωνούν απόλυτα σε ένα βασικό μήνυμα: Χωρίς έλεγχο, δεν υπάρχει συμμόρφωση. Η ατιμωρησία είναι η πραγματική μάστιγα στους ελληνικούς δρόμους.

Κι εγώ προσυπογράφω:

Χωρίς αυστηρή και αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή των νόμων, δεν σώζεται κανείς. Η ανοχή στην παρανομία είναι συνενοχή. Όταν οι νόμοι μένουν στα χαρτιά, το έγκλημα θεριεύει και η κοινωνία καταρρέει. Δεν είναι δυνατόν, σε μια χώρα που θρηνεί ανθρώπινες ζωές στους δρόμους, να συνεχίζουμε να δείχνουμε επιείκεια σε εγκληματίες του τιμονιού. Όποιος οδηγεί υπό την επήρεια ή αδιαφορεί προκλητικά για τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, συνειδητά θέτει σε κίνδυνο ζωές, κι αυτό είναι έγκλημα, όχι παράβαση.

Η ποινή πρέπει να είναι άμεση, παραδειγματική, και να εκτίεται στο ακέραιο. Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για “δεύτερες ευκαιρίες” όταν οι νεκροί δεν έχουν καμία. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για ελαφρύνσεις και αναστολές όταν διακυβεύονται ανθρώπινες ζωές.

Όσο οι παραβάτες δεν τιμωρούνται παραδειγματικά, το έγκλημα θα επαναλαμβάνεται. Οι ένοχοι πρέπει να εκτίουν στο ακέραιο την ποινή τους χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς παραθυράκια. Μόνο με την αυστηρή, αδιάβλητη και καθολική εφαρμογή των νόμων μπορούμε να αναχαιτίσουμε τη βαρβαρότητα της ασφάλτου. Μόνο τότε ο επίδοξος παραβάτης θα σκεφτεί καλά πριν διανοηθεί να κρατήσει τιμόνι με εγκληματική απάθεια.

Όσο ο φόβος του νόμου είναι μικρότερος από την αδιαφορία για τη ζωή, κανείς μας δεν θα είναι ασφαλής.

Φίλες και φίλοι, προς το παρόν η τραγωδία συνεχίζεται. Εμείς τι κάνουμε;

Θα συνεχίσουμε να οδηγούμε όπως μας βολεύει; Ή, έστω και τώρα, θα αλλάξουμε πορεία;

Ο νέος ΚΟΚ ίσως αποτελεί ένα βήμα, αλλά χωρίς παράλληλη παιδεία, σωστή εφαρμογή και κοινωνική ευαισθητοποίηση, παραμένει απλώς ένα ακόμα νομοθέτημα για το αρχείο.

Σύμφωνα με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ν. 5209/2025 – ΦΕΚ 100/Α/13‑6‑2025) και την αντίστοιχη Υπουργική Απόφαση (3316/2006 – ΦΕΚ Β’ 470/2006), οι οδηγοί ταξί δεν υποχρεούνται να φορούν ζώνη ασφαλείας όταν κυκλοφορούν εντός της περιμετρικής τους ζώνης!

Τελειώνοντας το άρθρο μου ψαχουλεύομαι και διαπιστώνω ότι δεν μου έμεινε ούτε τρίχα! Δηλαδή οι ταξιτζήδες είναι υπεράνθρωποι; Όταν οδηγός ταξί τσουλάει με 50χλμ. την ώρα στη περιμετρική ζώνη και συγκρουστεί με άλλο όχημα το οποίο κινείται με την ίδια ταχύτητα τι πιστεύτε μπορεί να συμβεί; Μη ψάχνεστε, σας το λέω εγώ:

* Όταν δύο οχήματα συγκρούονται μετωπικά με ταχύτητα 50 χλμ/ώρα το καθένα, η σύγκρουση ισοδυναμεί, για κάθε όχημα, με πρόσκρουση σε σταθερό αντικείμενο με ταχύτητα 50 χλμ/ώρα (αν έχουν παρόμοια μάζα). Αυτό σημαίνει ότι η ενέργεια της σύγκρουσης είναι πολύ υψηλή, ακόμη και αν τα 50 χλμ/ώρα δεν φαίνονται μεγάλη ταχύτητα.

Επιπτώσεις για τον οδηγό χωρίς ζώνη:

- Το σώμα του συνεχίζει να κινείται με 50 χλμ/ώρα μέχρι να σταματήσει απότομα πάνω σε ένα σκληρό σημείο του αυτοκινήτου. Άρα πρόσκρουση στο τιμόνι, στο ταμπλό ή στο παρμπρίζ! Αυτό μπορεί να προκαλέσει κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, κατάγματα, ή ακόμα και θάνατο.

- Αν το παράθυρο είναι ανοιχτό ή το παρμπρίζ σπάσει, ο οδηγός μπορεί να εκτιναχθεί έξω. Οι πιθανότητες θανάτου αυξάνονται πολλαπλάσια σε αυτή την περίπτωση.

- Ο μη δεμένος επιβάτης εκτός των προαναφερθέντων επιπτώσεων μπορεί να χτυπήσει άλλους επιβάτες, προκαλώντας τραυματισμούς και σ‘ αυτούς.

* Μελέτες έχουν δείξει ότι η ζώνη ασφαλείας μειώνει τον κίνδυνο θανάτου κατά περίπου 50%.

* Ο αερόσακος δεν αρκεί από μόνος του, λειτουργεί σωστά μόνο σε συνδυασμό με τη ζώνη.

Ας μη κρυβόμαστε παιδιά,

Όσο η παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, η καταπάτηση της ΛΕΑ, το προσπέρασμα σε διπλή γραμμή και στις στροφές θεωρούνται „έξυπνη μαγκιά“, όσο η μη χρήση ζώνης ή κράνους αντιμετωπίζεται ως „προσωπική επιλογή“ και η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ ως... „παράδοση“, κι όλα παραμένουν ατιμώρητα, καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να έχει ουσιαστικό αντίκρισμα.

Ευχαριστώ όλους εσάς που αντέξατε την ανάγνωση μέχρι εδώ!😉

Γιάννης Αρβανιτάκης

Κινητά, Handys, cell phones…

ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ! VORSTELLUNG UND REALITÄT!

Φίλες και φίλοι,

αρχικά, θα ήθελα να τονίσω ότι από μικρή ηλικία είχα πάθος για την τεχνολογία, και σας παρακαλώ να μην παρερμηνεύσετε τα όσα πρόκειται να διαβάσετε στη συνέχεια.

Οι πρόσφατες συζητήσεις για τη χρήση των κινητών στα σχολεία, καθώς και οι διαχρονικές προσωπικές παρατηρήσεις εν γένει, μου έδωσαν την αφορμή να γράψω δυο γραμμές γύρω από τα κινητά.

Παιδιά, νιώθετε ποτέ σαν να είστε καλωδιωμένοι με το κινητό σας;
Σαν ο εγκέφαλός σας να είναι συνεχώς ηλεκτρισμένος, τα μάτια σας καρφωμένα στη μικρή οθόνη και, παρά τις προσπάθειες αποκόλλησης που κάνετε, να μη μπορείτε να αντιδράσετε; Ή σαν το τηλέφωνο να είναι ενσωματωμένο στο χέρι σας, λες και δεν θέλει να σας αφήσει;😉 Τότε, συνεχίστε το διάβασμα!

Η πανδημία της "κινητοειδίτιδας" και οι κοινωνικές της συνέπειες

Όταν στις 3 Απριλίου 1973 ο Martin Cooper έκανε την πρώτη κλήση με κινητό τηλέφωνο, εν αγνοία του, άνοιγε την Πύλη της Τεχνολογικής Κολάσεως. Ποιος θα μπορούσε να προβλέψει τότε ότι στην πορεία της, αυτή η τεχνολογία θα οδηγούσε σε μια "πανδημία" κοινωνικής εξάρτησης, την οποία αστειευόμενος βάπτισα "κινητοειδίτιδα".😇

Σήμερα, φωτογραφίζουμε το φαγητό μας, βγάζουμε selfies σε διάφορες φάσεις και με την παραμικρή ευκαιρία, γινόμαστε μάρτυρες ενός ατυχήματος κι αντί να τρέξουμε να βοήθήσουμε, βιντεογραφούμε με το κινητό μας τους άτυχους συνάνθρωπους μας, κι αμέσως το ανεβάζουμε Facebook στο Messenger, στο TikTok, στο Instagram ή στο WhatsApp. και βυθιζόμαστε στη κατάθλιψη αν δεν
πήραμε αρκετά likes.😏Χρησιμοποιούμε αδίστακτα το κινητό για να στέλνουμε μηνύματα ή να μιλάμε, ενώ βρισκόμαστε στο τιμόνι. Διαδίδουμε ψευδείς ειδήσεις, οργανώνουμε συλλαλητήρια, επιθέσεις σε άτομα που δεν συμπαθούμε και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Παρέες βγαίνουν για καφέ και αντί για κουβέντα, πέφτουν με τα μούτρα στο κινητό τους: “Συγγνώμη, άκουσες τι είπα; Ναι, ναι, σόρυ, τσέκαρα ένα story…”.😔

Και...να που φθάσαμε τώρα...και „Quo vadis“! Πριν καλά-καλά το αντιληφθούμε, γίναμε δέσμιοι των μικρών οθονών.

Για την ώρα, δεν εισέρχομαι στα χωρικά ύδατα της ΤΝ!

Η εξάπλωση της κινητοειδίτιδας

Η εξάρτηση από τα κινητά εξαπλώθηκε ταχύτατα και συνεχίζει να κυριαρχεί στον σύγχρονο κόσμο. Από τη δεκαετία του 2000, με την εμφάνιση των έξυπνων κινητών (smartphones) και με τη βοήθεια του διαδικτύου, η χρήση των κινητών τηλεφώνων από απλό μέσο επικοινωνίας προάχθηκε σε κεντρικό πυλώνα της καθημερινότητας.
Οι εφαρμογές όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, TikTok, Instagram κ.α. έχουν δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα, όπου η συνεχής σύνδεση με τις συσκευές είναι σχεδόν αδιαπραγμάτευτη. Από τη στιγμή της ασύρματης μόλυνσης/λοίμωξης, η κινητοειδίτιδα αρχίζει να διεισδύει και να εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα στον οργανισμό του προσβεβλημένου ατόμου. Η μακρά περίοδος επώασης, σε συνδυασμό με την υπονομευτική και ήπια αρχική συμπτωματολογία, καθιστά την αναχαίτιση της εξάπλωσης εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Εξάλλου, απ' ό,τι φαίνεται, η μόλυνση κατάφερε να διαπερνά τον πλακούντα...αφού πλέον τα μωρά γεννιούνται με το κινητό στο χέρι!😉

Όλα ξεκινούν αθώα: ένα κινητό “για ώρα ανάγκης”, ένα smartphone

“για τη δουλειά”, ένα “για το παιδί” ώστε να ξέρεις που βρίσκεται και
κάποια στιγμή καταλήγεις να ψάχνεις memes στις 3 το πρωί με το βλέμμα του ζόμπι.

Memes, προφέρεται «μιμς» και ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη «μιμίδιο». Πρόκειται για ιδέες, συμπεριφορές και πεποιθήσεις στα πλαίσια μιας πολιτιστικής κληρονομιάς που μεταδίδονται υπό τη μορφή μίμησης από τον έναν στον άλλο. Αυτό θεωρητικά. Στο internet όμως αρκεί να πάρεις μια φωτογραφία, να την αλλάξεις λίγο ή καθόλου, να προσθέσεις ένα ωραιότατο σαρκαστικό tagline και να την κάνεις μια βόλτα στα social media. Να σου την κοινοποιήσουν αρχικά οι φίλοι, μετά οι φίλοι των φίλων και μετά να κατακλύσει η δική σου «εξυπνάδα» όλο το internet.

Είναι πραγματικός ο εθισμός στο κινητό;

Η χρόνια χρήση τηλεφώνου είναι μια πρόσφατα αναπτυγμένη μορφή εθισμού. Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση (American Psychiatric Association) δεν αναγνωρίζει επίσημα την πάθηση. Ωστόσο, αναγνωρίζεται ως συμπεριφορικός εθισμός από πολλούς επαγγελματίες υγείας και ερευνητές παγκοσμίως. 

Οι κοινωνικές "μεταλλάξεις"

Η εξάρτηση αυτή μπορεί να παρομοιαστεί με μια μετάλλαξη στην ανθρώπινη κοινωνία. Όπως οι γενετικές μεταλλάξεις αλλάζουν τα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού, έτσι και οι "κοινωνικές μεταλλάξεις" αλλάζουν τις συμπεριφορές και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Η διαρκής σύνδεση μέσω του διαδικτύου έχει οδηγήσει
σε αλλαγές στη διαπροσωπική επικοινωνία, την ψυχαγωγία και την εργασία. Οι άνθρωποι έχουν γίνει "σκλάβοι" των ψηφιακών τους συσκευών, και απομακρύνονται συχνά από τον πραγματικό κόσμο. Το κινητό έχει γίνει η προέκταση του χεριού μας και μας λείπει περισσότερο κι από την/τον σύντροφο της ζωής μας! Τα μάτια προσηλωμένα στην οθόνη πριν πέσουμε για ύπνο και πάλι πριν καλά-καλά ξυπνήσουμε το πρωί.

Ανοσία ή ευαλωτότητα;

Το πλέον ανησυχητικό φαινόμενο είναι η απουσία "ανοσίας" απέναντι στην κινητοειδίτιδα. Εμβόλια δεν υπάρχουν και δεν μπορούμε να ελπίζουμε ούτε στις δυνατότητες του mRNA αυτή τη φορά! Από τη στιγμή που ένα άτομο εκτεθεί σε αυτήν την τεχνολογία, οι μηχανισμοί άμυνας φαίνεται να καταρρέουν. Η
αλόγιστη χρήση κινητών έχει συνδεθεί με προβλήματα υγείας, όπως διαταραχές του ύπνου, άγχος, κατάθλιψη, αυξημένα επίπεδα στρες, καταπόνηση των ματιών και ψηφιακό οφθαλμικό σύνδρομο, μείωση της συγκέντρωσης, μειωμένη φυσική δραστηριότητα, μυοσκελετικά προβλήματα.😒

Παράλληλα, η κατανάλωση υπερβολικού χρόνου

σε smartphone μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα μοναξιάς, κοινωνικής απομόνωσης και μειωμένης αίσθησης ευεξίας.

Όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνετε προσηλωμένες/-οι σε μια οθόνη, τόσο λιγότερος χρόνος παραμένει διαθέσιμος για προσωπική επικοινωνία και αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους. Αυτό
καθιστά πιο δύσκολη τη δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, οι οποίες είναι σημαντικές για την ψυχική υγεία και κατά προέκταση τον κοινωνικό ιστό των κοινοτήτων που ζούμε γενικότερα. 😒

Η ανάγκη για ισορροπία

Παρά τη "πανδημία", η τεχνολογία δεν είναι εχθρός. Τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο προσφέρουν απίστευτες δυνατότητες, από την πρόσβαση σε πληροφορίες μέχρι τη διατήρηση σχέσεων από απόσταση. Η πρόκληση έγκειται στην εξεύρεση μιας ισορροπίας μεταξύ της χρήσης της τεχνολογίας και της διατήρησης της ανθρώπινης επαφής. Εκπαίδευση, ευαισθητοποίηση και αυτοέλεγχος είναι τα βασικά εργαλεία για την αντιμετώπιση αυτής της σύγχρονης "πανδημίας".

Είναι σημαντικό να αξιοποιούμε την τεχνολογία χωρίς να επιτρέπουμε να μας κατακυριεύει, διατηρώντας την ανθρωπιά και την ποιότητα στη ζωή μας.

Γιάννης Αρβανιτάκης

Σ.Σ. - Όλα τα σκίτσα δημιουργήθηκαν με την ευγενική συνεισφορά της Τεχνητής Νοημοσύνης, βάσει συγκεκριμένων κατευθύνσεων που δόθηκαν από εμένα.😉

Der Artikel auf Deutsch

Zunächst möchte ich betonen, dass ich bereits in jungen Jahren eine Leidenschaft für Technologie entwickelt habe. Also, bitte interpretiert das, was ihr im Folgenden lesen werdet, nicht falsch.      

Die jüngsten Diskussionen über den Einsatz von Mobiltelefonen in
Schulen sowie zeitlose persönliche Beobachtungen im Allgemeinen gaben mir Anlass, ein paar Zeilen über Mobiltelefone zu schreiben.

Leute, habt ihr auch manchmal das Gefühl, mit eurem Handy regelrecht „verkabelt“ zu sein? Als würde euer Gehirn ständig unter Strom stehen, die Augen wie festgeklebt am kleinen Bildschirm – und egal, wie sehr ihr versucht, euch zu lösen, es klappt einfach nicht? Oder als ob das Telefon förmlich in eurer Hand festwächst und euch nicht mehr loslassen will? 😉Dann lest ihr weiter!

VORSTELLUNG UND REALITÄT

Die Pandemie der "Mobileitis bzw. Handyitis" und ihre sozialen Folgen

Als Martin Cooper am 3. April 1973 das erste Mobiltelefongespräch führte, ahnte er wohl kaum, dass er damit die Tür zu einer technischen Revolution – oder für manche einer „Hölle“ – aufstoßen würde. Wer hätte damals vorhersehen können, dass diese Erfindung im weiteren Verlauf zu einer „Pandemie“ sozialer Abhängigkeit führen würde, die ich sie scherzhaft „Mobileitis“ genannt habe?😇

Heute fotografieren wir unser Essen, machen Selfies in jeder erdenklichen Situation, werden Zeugen von Unfällen – doch anstatt
zu helfen, zücken wir das Handy, filmen das Geschehen und laden es auf Plattformen wie Facebook, TikTok, Instagram oder WhatsApp hoch und versinken in Depressionen, wenn wir nicht genug Likes bekommen.😒Wir benutzen rücksichtslos das Mobiltelefon, um SMS zu schreiben oder zu telefonieren, während wir am Steuer sitzen. Wir verbreiten Fake News, organisieren Shitstorms (Ein Shitstorm bezeichnet einen plötzlichen Sturm der Empörung und Kritik im virtuellen Raum wie Social Media oder Blogs gegenüber Einzelpersonen, Unternehmen, Vereinen oder Behörden. Die Auslöser eines Shitstorms sind vielfältig. Nur mit einem guten Krisenmanagement kann einer langfristigen Rufschädigung gegengesteuert werden.), Kundgebungen oder Angriffe auf Menschen, die wir nicht mögen.
Freunde treffen sich auf einen Kaffee, aber anstatt sich zu unterhalten, blickt jeder auf sein Handy. „Hast du gehört, was ich gesagt habe?“ – „Ja, ja, tut mir leid, ich habe nur kurz eine Story gecheckt …“😔

Und hier sind wir jetzt...und „Quo vadis“! Bevor wir es bemerken, werden wir zu Gefangenen kleiner Bildschirme.

Zurzeit betrete ich nicht die Hoheitsgewässer der KI.

Die Ausbreitung der „Mobileitis“

Die Handysucht hat sich rasant ausgebreitet und dominiert heute die moderne Welt. Seit den 2000er Jahren, mit dem Aufkommen von
Smartphones und der Verfügbarkeit des Internets, hat sich das Mobiltelefon von einem einfachen Kommunikationsgerät zu einem unverzichtbaren Alltagsbegleiter entwickelt. Soziale Medien wie Facebook, Instagram oder TikTok haben eine neue Realität geschaffen, in der ständige Konnektivität zur Selbstverständlichkeit geworden ist.

Ab dem Moment, in dem diese „drahtlose Kontamination“ beginnt, dringt die Mobileitis unbemerkt ein und breitet sich unkontrolliert im Körper/Leben der Betroffenen aus. Die lange Inkubationszeit sowie die zunächst harmlose Symptomatik machen es schwer, den Fortschritt der „Infektion“ zu erkennen – geschweige denn, sie aufzuhalten. Außerdem ist es der Infektion offenbar gelungen die Plazenta zu passieren... Denn mittlerweile werden Babys direkt mit einem Handy in der Hand geboren!😏

Es fängt harmlos an: ein Handy „für Notfälle“, ein Smartphone „für die Arbeit“. Doch bevor man es merkt, scrollt man sich um 3 Uhr morgens im Zombie-Modus durch endlose Memes.

Ist Handysucht real?

Chronischer Handygebrauch wird zunehmend als moderne Form der Verhaltenssucht erkannt. Obwohl die American Psychiatric Association diese Sucht bislang nicht offiziell anerkennt, sehen viele Gesundheitsexperten und Wissenschaftler weltweit darin eine ernstzunehmende Problematik.😔

Soziale „Mutationen“

Die Abhängigkeit von digitalen Technologien lässt sich mit einer Mutation in der menschlichen Gesellschaft vergleichen. So wie genetische Mutationen die Eigenschaften eines Organismus verändern, formen „soziale Mutationen“ das Verhalten und die Beziehungen zwischen Menschen neu. Die ständige Vernetzung über das Internet hat tiefgreifende Veränderungen in der zwischenmenschlichen Kommunikation, in unserer Freizeitgestaltung und in der Arbeitswelt bewirkt.

Menschen sind zu „Sklaven“ ihrer digitalen Geräte geworden und entfernen sich dabei oft von der realen Welt. Das Smartphone ist wie eine Verlängerung unserer Hand geworden – wir greifen ständig danach, selbst in den intimsten Momenten. Unser Blick bleibt auf den Bildschirm fixiert, sei es vor dem Einschlafen oder unmittelbar nach dem Aufwachen.😒

Immunität oder Verletzlichkeit?

Besorgniserregend ist vor allem das Fehlen einer „Immunität“ gegen „Mobileitis“. Es gibt keine Impfstoffe, die dagegen schützen, und
diesmal können wir uns nicht einmal auf mRNA-Technologie verlassen!! Sobald ein Mensch der digitalen Welt ausgesetzt ist, scheinen die natürlichen Abwehrmechanismen zu versagen.

Der exzessive Gebrauch von Smartphones wird zunehmend mit gesundheitlichen Problemen in Verbindung gebracht. Dazu zählen Schlafstörungen, Angstzustände, Depressionen, ein erhöhtes Stressniveau, Überanstrengung der Augen (digitales Augensyndrom), verringerte Konzentrationsfähigkeit, körperliche Inaktivität und Probleme des Muskel-Skelett-Systems.😔

Doch die Auswirkungen gehen über körperliche Beschwerden hinaus. Wer zu viel Zeit am Smartphone verbringt, läuft Gefahr, Einsamkeit und soziale Isolation zu erleben, was letztlich das persönliche Wohlbefinden mindern kann.

Weniger Zeit für echte Verbindungen

Je mehr Zeit wir auf Bildschirme starren, desto weniger bleibt für
persönliche Interaktionen mit anderen Menschen. Das erschwert es, zwischenmenschliche Beziehungen und starke Bindungen aufzubauen – beides ist essenziell für die psychische Gesundheit und das soziale Gefüge unserer Gemeinschaften.

Das Bedürfnis nach Ausgeglichenheit

Trotz der „Pandemie“ ist die Technologie nicht der Feind. Mobiltelefone und das Internet bieten unglaubliche Möglichkeiten, vom Zugriff auf Informationen bis hin zur Aufrechterhaltung von Beziehungen auf Distanz. Die Herausforderung besteht darin, ein Gleichgewicht zwischen dem Einsatz von Technologie und der Wahrung der menschlichen Note zu finden. Bildung, Bewusstsein und Selbstkontrolle sind die Schlüsselinstrumente zur Bewältigung dieser modernen „Pandemie“.

Es ist wichtig, die Technologie zu nutzen, ohne zuzulassen, dass sie uns überfordert, und so die Menschlichkeit und Qualität unseres Lebens zu bewahren.

Iannis Arvanitakis

PS: Alle Skizzen wurden mit freundlicher Unterstützung der KI erstellt und basieren auf den spezifischen Vorgaben, die ich bereitgestellt habe.😉

ΠΗΓΕΣ - QUELLEN

https://www.aoa.org/healthy-eyes/eye-and-vision-conditions/computer-vision-syndrome?sso=y

https://healthtalk.unchealthcare.org/the-effects-of-smartphone-usage-on-the-brain/

https://www.betterhealth.vic.gov.au/health/healthyliving/mobile-phones-and-your-health

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΑΠΟΘΗΚΕΥΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ή Η ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΜΑΣ και πως τη ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ;

του Γιάννη Αρβανιτάκη

Φίλες και φίλοι,

ενώ η μειοψηφία των ισχυρών, με φθηνές έως ανύπαρκτες δικαιολογίες, βασανίζει, σκοτώνει και ξανασκοτώνει την πολυταλαιπωρημένη ''ειρήνη''...ενώ ένας πολεμοχαρής γείτονας με την παρέα του ουρλιάζουν και απειλούν να εισβάλουν στη Χώρα μας... ενώ οι φίλοι τους από τον Βορρά συνεχίζουν την εγκληματική τους δράση στην Ουκρανία και απειλούν με πυρηνικά... ενώ ο λεγόμενος υπερατλαντικός μας σύμμαχος και αφεντικό του πλανήτη, ως είθισται, συνιστά ίσες αποστάσεις... ενώ η άλλη, στην πραγματικότητα, ''ποτέ'' σύμμαχός μας Βρετανία κατέχει ένα 4+% περίπου του ελληνοκυπριακού εδάφους (αν δεν το ξέρετε, 253 τετραγωνικά χλμ. καταλαμβάνουν οι Βρετανικές Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων (SBAs - British Sovereign Base Areas) του

Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας που παρέμειναν στη βρετανική δικαιοδοσία ως κυρίαρχο βρετανικό έδαφος, σύμφωνα με τη Συνθήκη Ίδρυσης ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960) ξαναφλερτάρει με την επιθετική Τουρκία, ώστε να έχει κι αυτή επιρροή/συμμετοχή στην Ανατολική Μεσόγειο... ενώ η πείνα θερίζει κόσμο… συν άλλα πολλά, άκρως ανησυχητικά γεγονότα, οδήγησαν τις σκέψεις μου στο φτωχό μυαλουδάκι μας... σ’ αυτό το αριστούργημα της φύσης που η ανικανότητά μας να αξιοποιήσουμε τις σχεδόν ανεξάντλητες δυνατότητες του ξεπερνά κάθε όριο!

Αίφνης ξαναθυμήθηκαν κάποιοι τη λέξη λογική... και δη την ''κοινή λογική''! Έτσι, την πετάνε κάπου, κάπου σε κανένα δημοσίευμα ή την ξεστομίζουν κάποτε σε κάποια συνέντευξη! 

Αυτή την ώρα υπάρχουν τουλάχιστον 27 εστίες συγκρούσεων ανά την υφήλιο και γύρω στα 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε εμπόλεμες περιοχές... η εκμετάλλευση των συνανθρώπων μας σταματημό δεν έχει, οι πόλεμοι το ίδιο, η πείνα άλυτο πρόβλημα, ακρίβεια, πληθωρισμός, παιχνίδια με την ενέργεια, απειλές με πυρηνικά, και πάμε λέγοντας! Κι εγώ, ο κοινός θνητός, αναρωτιέμαι που βρίσκεται η λογική μέσα σ΄αυτόν τον κυκεώνα; 

Αχ αυτό το μυαλουδάκι βρε παιδιά! Η ζωή μας προίκισε μ’ ένα υπέροχο εργαλείο το οποίο, δυστυχώς, πολύ συχνά, δεν ξέρουμε πως να το χρησιμοποιήσουμε! Οι δυνατότητες του εγκεφάλου μας, για να μην πω απεριόριστες, είναι πράγματι περισσότερες απ’ όσες μπορούμε να φανταστούμε. Κατά την άφιξή μας στον κόσμο κανείς δεν φρόντισε να μας δώσει οδηγίες χρήσεως εγκεφάλου! Η λειτουργία του μυαλού βασίζεται στα δεδομένα που θα του χορηγηθούν και στις εμπειρίες που αποκτά όσο εξελίσσεται.

Στις συζητήσεις με φίλους, αλλά και σε κάποια άρθρα μου, αποκαλώ τον εγκέφαλο μας ''βιολογικό σκληρό δίσκο'', ο οποίος όταν ερχόμαστε στον κόσμο, διαθέτει μόνο ένα λειτουργικό σύστημα και μερικές αναγκαίες, προεγκατεστημένες βασικές εφαρμογές. Σ’ αυτή τη φάση η προσωπικότητά μας είναι εύπλαστη και συμπεριφέρεται σαν τα υγρά που παίρνουν τη μορφή του χώρου που θα τοποθετηθούν. Δεν ξέρουμε που ανήκουμε ούτε ποιοι είμαστε, δεν έχουμε ταυτότητα, δεν γνωρίζουμε ακόμη, αν είμαστε θηλυκά, αρσενικά ή άνευ γένους(!), λευκοί, μαύροι, έγχρωμοι, την εθνικότητά μας, τη θρησκεία μας, την πολιτική χροιά που θα αποκτήσουμε, τι σημαίνει εχθρός ή φίλος, με ποια κριτήρια θα πρέπει να παίρνουμε τις αποφάσεις μας... τι πάει να πει ΑΓΑΠΗ... και άλλα πολλά!

Οι ειδικοί λένε ότι η κληρονομικότητα επηρεάζει κατά ένα 25% τη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας, ενώ το 75% αυτού που τελικά γινόμαστε, εξαρτάται από αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον. Με άλλα λόγια, και πάντοτε κατά την ταπεινή μου γνώμη, από τις εφαρμογές που εγκαθίστανται στον βιολογικό μας δίσκο, από τους γονείς μας, τους νηπιαγωγούς, τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης και την κοινωνία που μας περιβάλλει στην πορεία του ατομικού μας γίγνεσθαι. Όσο μεγαλώνουμε, κι ας μου επιτραπεί η σκέψη, τα ΜΜΕ με τα κακόβουλα λογισμικά τους μας κάνουν συστηματική πλύση εγκεφάλου, ούτως ώστε να μας πείσουν όχι μόνο για την ορθότητα ή μη των όσων συμβαίνουν γύρω μας αλλά και των όσων πρόκειται να συμβούν. Αυτά και ιδιαίτερα η τηλεόραση, κρίνουν και καθορίζουν τις τύχες της ανθρωπότητας υποβάλοντας στον τηλεθεατή την δήθεν ορθότητα των πραγμάτων... κι αν μελλοντικά χρειαστεί, θα υπάρχει πάντα μια δικαιολογία στο συρτάρι τους(!)  

Μας υποδεικνύουν...από το τι πρέπει να φάμε, τι να πιούμε ή να φορέσουμε, μέχρι ποιο κόμμα ή ποιον πρέπει να ψηφίσουμε, ποιον να δικάσουμε ή να καταδικάσουμε, πότε να κηρύξουμε ή να δικαιολογήσουμε έναν πόλεμο και το τρενάκι συνεχίζει την πορεία του. Έτσι, εν καιρώ, ωριμάζουμε ανώριμα και γινόμαστε πειθήνια κοινωνικά ανθρωποειδή ρομποτάκια.

Φίλες και φίλοι, θέλω να τονίσω ότι με τα γραφόμενα μου δεν αναφέρομαι σε συνανθρώπους μας που έχουν γεννηθεί με κληρονομικές ή περιγεννητικές ανωμαλίες ούτε και σε άτομα τα οποία έχουν υποστεί εγκεφαλικές βλάβες από τραύματα ή άλλα παθολογικά αίτια.

Οι νευρώνες είναι τα κύτταρα που επεξεργάζονται και μεταδίδουν μηνύματα στον εγκέφαλο και οι συνάψεις είναι οι γέφυρες μεταξύ των νευρώνων που μεταφέρουν τα μεταδιδόμενα μηνύματα. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ένας νευρώνας έχει κατά μέσο όρο χίλιες συνδέσεις τη φορά. Ο συνολικός αριθμός των νευρώνων υπολογίζεται σε ένα δισεκατομμύριο. Πολλαπλασιάζοντας το δισεκατομμύριο επί χίλια, μας δίνει ένα εκατομμύριο gigabytes (GB).

Οι πληροφορίες που συλλέγουν οι αισθήσεις μας από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος μεταβιβάζονται διαμέσου νευρωνικών οδών στον εγκέφαλο ο οποίος, κατόπιν επεξεργασίας, αποφασίζει ποιες είναι διατηρητέες. Πάνω από το 90% των πληροφοριών θεωρούνται άχρηστες και απορρίπτονται. Ο ιππόκαμπος παίζει καθοριστικό ρόλο στον σχηματισμό της μνήμης. Αρχικά, τα δεδομένα αποθηκεύονται βραχυπρόθεσμα και εν συνεχεία παγιώνονται ως μακροπρόθεσμη μνήμη. Η αμυγδαλή εμπλέκεται σε συναισθηματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με τις αναμνήσεις.

Λέγεται ότι ο εγκέφαλός μας μπορεί να αποθηκεύσει τόσες πληροφορίες όσες 300 χρόνια συνεχούς τηλεοπτικής μετάδοσης. Δεν ξέρω κατά πόσον οι υπολογισμοί αυτοί είναι ορθοί, πάντως, αναμφίβολα, εντυπωσιάζουν. Ωραία, σκέφτεται πάλι ο Γιαννάκης, αποθήκευσα όλες τις εγκυκλοπαίδιες και όλες τις επιστήμες του κόσμου...που και πως τις εφαρμόζω όμως, εδώ κρύβεται το μυστικό! 

Η πλειοψηφία των ατόμων που διαθέτουν έναν αρκετά νέο υπολογιστή, tablet ή smartphone, είναι οικείοι με τους όρους "megabytes" και "gigabytes" κτλ.

Η ικανότητα αποθήκευσης πληροφοριών του ανθρώπινου εγκεφάλου, στον μέσο ενήλικα, εκτιμάται ότι ανερχεται σε τρισεκατομμύρια bytes. Σε μια μελέτη του Stanford, αναφέρεται ότι μόνο ο εγκεφαλικός φλοιός έχει 125 τρισεκατομμύρια συνάψεις. Σε μια άλλη μελέτη, αναφέρθηκε ότι 1 σύναψη μπορεί να αποθηκεύσει 4,7 bit πληροφοριών.

Η χωρητικότητα αποθήκευσης μνήμης, μόνο στον εγκεφαλικό φλοιό, αντιστοιχεί σε μια ποσότητα άνω των 74 Terabyte.

Σύμφωνα με ένα άρθρο του 2010 στο Scientific American, η χωρητικότητα μνήμης του ανθρώπινου εγκεφάλου ανέρχεται στα 2,5 petabytes (PB). Ως αριθμός, ένα "petabyte" αντιστοιχεί σε 1024 terabytes (TB) ή ένα εκατομμύριο gigabytes (GB). Εντούτοις, ο υπολογισμός μπορεί να μην είναι τόσο απλός όσο φαίνεται. Ο εγκέφαλος μας έχει να εκτελέσει πολυπλοκότερες εργασίες από την απλή αποθήκευση πληροφοριών. Μια πρόσφατη μελέτη υπολόγισε έτσι τη χωρητικότητα σε 1 PB αφού έλαβε υπόψη πολλούς διαφορετικούς παράγοντες.

Για αναλογισθείτε τον όγκο των πληροφοριών που επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας όσο ζούμε! Ποιες εξ αυτών είναι χρήσιμες/πολύτιμες και πρέπει να διαφυλαχθούν και ποιες να απορριφθούν;

Με τις παρακάτω συγκρίσεις μπορείτε να αντιληφθείτε καλύτερα την τεράστια αποθηκευτική ικανότητα του εγκεφάλου μας.

Η χωρητικότητα μνήμης, π.χ., των σημερινών έξυπνων τηλεφώνων σε gigabytes, ανέρχεται στα 32GB, 64GB, 128GB, 256GB ή περισσότερα.

Οι περισσότερες ψηφιακές τοστιέρες έχουν περισσότερη υπολογιστική ισχύ από ό,τι είχε το διαστημόπλοιο Apollo 11. Ένα smartphone μέσης δυναμικότητας είναι κυριολεκτικά έτη φωτός μπροστά από τον υπολογιστή που καθοδηγούσε και έλεγχε το προαναφερθέν διαστημόπλοιο.

Μερικά άτομα, μολονότι γεννήθηκαν με έναν φυσιολογικό βιολογικό σκληρό δίσκο, δεν κατάφεραν να λειτουργήσουν ποτέ σωστά λόγω ελαττωματικών λογισμικών.

Επίσης, κάποιοι, αν και κατ' αρχήν φυσιολογικοί, φαίνεται πως στην πορεία της ζωής τους, χάνουν την ομαλή υφή της ζελατινώδους μάζας του εγκεφάλου η οποία είτε πουτιγκοποιείται (ουδείς συσχετισμός με τον Πούτιν...η πουτινγκοποίηση... εντελώς τυχαίο το λογοπαίγνιο), είτε αντικαθίσταται από ένα κενό. Άλλοι πάλι, κατά τη διάρκεια της θητεία τους, αδρανοποιούν, οικειοθελώς, την επικοινωνία των συνάψεων με τους νευρώνες τους ή θέτουν τον σκληρό δίσκο σε κατάσταση ετοιμότητας ‘stand by‘ για να κάνουν, μετά τη λήξη, επανεκκίνηση χωρίς αναβάθμιση (update), ελπίζοντας να επανακτήσουν την προηγούμενη λειτουργηκότητα... αν ποτέ είχαν κάποια!

Τώρα βέβαια, επειδή οι συνάψεις στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι δικτυωμένες όπως τα ηλεκτρονικά κυκλώματα στους υπολογιστές, υπολογίζω ότι δεν θα είναι δύσκολο να βραχυκυκλώνουν κάπου, κάπου, οπότε δικαολογείται, μερικοί εξ ημών, να δυσλειτουργούν κατά κάποιον τρόπο! Το επάγγελμα του νευρωνικού ηλεκτρολόγου δεν έχει εφευρεθεί ακόμη...

Τώρα, ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη! Η φαντασία είναι ελεύθερη...ή μήπως κι αυτή μας την έχουνε κλέψει;

Αυτά φίλες και φίλοι...

Γιάννης Αρβανιτάκης

ΠΗΓΕΣ

https://optimistminds.com/what-is-the-storage-capacity-of-the-human-brain/https://www.cnsnevada.com/what-is-the-memory-capacity-of-a-human-brain/https://neurotray.com/can-your-brain-get-full/

Ξέρετε παιδιά,
«Η ποίηση είναι μια ιδιαίτερη γλώσσα και, πιο συγκεκριμένα, μια γλώσσα μέσα στη γλώσσα», έγραψε κάποτε ο Γάλλος ποιητής Πωλ Βαλερύ, 1871-1945.

Όσο διαβάζω και μελετώ τα γραφόμενα της νεοανακαλυφθείσης καλής μου φίλης Αγγέλας Αποστολοπούλου στο blog της, τόσο περισσότερο την θαυμάζω και κατά κάποιο τρόπο ζηλεύω την δεξιοτεχνία της στην επιλογή των λέξεων καθώς και στην διάρθρωση των κειμένων της που σφύζουν από ευαισθησία. Ανεξάρτητα από το αν κατέχουμε πολύ καλά την γλώσσα μας ή διαθέτουμε ένα πλούσιο λεξιλόγιο, δεν αρκεί για να γίνουμε συγγραφείς ή ποιητές. Όπως και τα καλύτερα πινέλα, χρώματα, καμβάδες ή σύνεργα, δεν πρόκειται να μας κάνουν ζωγράφους.

Σήμερα ασχολήθηκα μ’ ένα εντυπωσιακό γραπτό της, από το 2006, υπό τον τίτλο, «Τι θα έκανε ο μικρόψυχος καιρός χωρίς τους ποιητές;». Με συνάρπασε φίλες και φίλοι! Το

αναδημοσιεύω με την άδειά της.

Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ’ έναν μικρόψυχο καιρό;

της Αγγέλας Αποστολοπούλου
Έχουν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια, όταν ο Ελύτης έγραφε:
«Μπαίνοντας ο 20ος αιώνας στο τελευταίο του τέταρτο, αισθάνομαι άστεγος και περιττός. Όλα είναι κατειλημμένα –ως και τ’ άστρα. Οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί από κάθε παιδεία, όπως στην εποχή του Τζέγκις Χαν, και δεν ερωτεύονται ούτε κατ’ ιδέαν.»

ΚΑΝΝΑΒΗ
Το ναρκωτικό και το φάρμακο, μεταξύ σύγχυσης και παραπληροφόρησης

του Γιάννη Αρβανιτάκη 

Φίλες και φίλοι,

νάτος πάλι ο βασανιστής μου! Γράψε κάτι για την κάνναβη μου λέει ο καλός μου φίλος Λάκης, κι εγώ όπως πάντα, δεν του χαλάω το χατίρι! Άλλο ένα τεράστιο θέμα με πολλά παρακλάδια. Το τελευταίο διάστημα πολλή συζήτηση γίνεται,  ιδιαίτερα, για την ιατρική/θεραπευτική κάνναβη. Πάρα πολλά τα δημοσιεύματα από ειδικούς επιστήμονες...αλλά δυστυχώς κι από ''επαΐοντες'' διαφόρων Blog!

Η προ ημερών ανάρτηση του φίλου μας περιέχει πολλές αλήθειες.

Προτού εισέλθω στα ιατρικά, για τους μη πληροφορημένους, θεωρώ απαραίτητη μία γενική ενημέρωση περί κάνναβης. Σας την παρουσιάζω και με τις δύο όψεις της, ως ναρκωτικό και ως φάρμακο και θα προσπαθήσω να μην επεκταθώ πολύ αλλά να περιοριστώ στα πιο ουσιώδη.

Πριν ξεκινήσω, θέλω να τονίσω επίσης, πως με το άρθρο μου αυτό σκοπεύω να σας προσφέρω μόνο μερικές βασικές πληροφορίες. Δεν σας προτρέπω σε οποιεσδήποτε ενέργειες/παρενέργειες. Με ποιο τρόπο θα